Nog 2 weken en 4 dagen
... En dan zijn we (hopelijk) de trotse eigenaars van een huis in Italië, Zuid-Piëmonte, om wat preciezer te zijn.
Ik zal pas gerust zijn op het ogenblik dat ik het zwart op wit zie staan: onze naam in de akte ondertekend door de ex-eigenaars. Tot dan durf ik niet te spreken over ons huis en durf ik zeker geen foto's op het internet te plaatsen. Stel je voor, dat het toch nog misloopt ...
Maar foto's van de buurt, die kunnen toch wel hé.
Miss Italia bis versus de bank
Ondertussen kennen we Miss Italia 2007 en barst de kritiek op Italiaanse forums los op de zeer gebrekkige uitzending en de ronduit amateuristische presentatie, allemaal waar en terecht maar schijnbaar niemand lijkt nog onder de indruk te zijn van de echte heldinnen in dit verhaal, 100 adembenemende meisjes en alweer won eentje dat in onze pronostiek nog niet de top 20 had gehaald.
Werkelijk, voor een winnende pronostiek moet je duidelijk niet bij ons zijn, jaar na jaar slaan wij de bal tientallen plaatsen mis.
Gelukkig vond de jury de Miss Eleganza prijs uit – ofte de Miss Sophia Loren prijs - om die kandidate te eren die de professionals wel de beste en mooiste vonden doch die het slachtoffer werd van het monster van de televoting.
Tegenwoordig wint diegene die de grootste lobby achter zich krijgt, ofwel van de eenzame vrouwen ofwel van de puberende tienermeisjes of zoals nu bij Miss Italia van alle volleybalclubs over het land, triest en een schrale troost voor juffrouw nummer 67, duidelijk de ware beauty van de groep doch als vijfde eruit gekegeld door de kijker en heropgevist door de jury, voor wie zij –net als in onze huiskamer- de ware winnares was.
Soit, ondanks alles was dit nochtans wereldschokkend feit –naast dode monniken in Birma - niet de belangrijkste gebeurtenis in ons leventje : vandaag kregen wij immers het verlossende telefoontje van de bank, onze lening is goedgekeurd!
Alweer een grote stap dichter bij onze droom, het jammer genoeg zo noodzakelijke geld is er, het droomhuis is er ook, de compromis is ondertekend, nu nog de notariële akte en we zijn officieel eigenaar van een huis in Italië, bijna niet te geloven.
Gedurende een korte tijd zullen wij dus misschien twee huizen hebben, ééntje in het centrum van de stad en een tweede woning als buitenhuis op het Italiaanse platteland, decadent gewoon, disgusting buth oh so nice!
Wij worden nu eindelijk ook toegelaten tot de als paddenstoelen uit de grond schietende ‘tweede verblijf beurzen’, op zijn minst tot we ons huis in België verkocht krijgen, onze volgende stressy bezigheid, ...
(Nicolas)
Miss Italia
Eén van onze eerste Italië tradities is de vaste afspraak in september als de RAI ons trakteert met de Miss Italia verkiezing.
Uren aan een stuk en dagen na elkaar Italiaans horen ratelen en ondertussen de honderd mooiste meisjes van het land de revue zien passeren tot uiteindelijk de ultieme schoonheid overblijft, prachtig en niet te missen.
Het perfecte excuus voor mij om langer dan drie minuten naar de RAI te kijken en praktische Italiaanse les te krijgen, alhoewel ik er aan twijfel of ik ver kom met ‘via al televoto’ en ‘per te Miss Italia continua’…
Sedert 2004 is in ieder geval hun kijkcijfer gestegen met twee Belgen die het volledige programma –vier avonden alstublieft!- uitzitten waarin dan de meest waanzinnige sketches worden gespeeld, de onnozelste dansjes worden opgevoerd en het tempo ondraaglijk laag ligt maar waarin natuurlijk alles goed gemaakt wordt door de eindeloze benen van de achttien jaar jonge Italiaantjes.
Ik doe nochtans echt mijn best om ook naar andere programma’s op de RAI te kijken (in België is er enkel RAI Uno op de kabel) maar ofwel zijn die van een onwaarschijnlijke debiliteit ofwel dermate onverstaanbaar dat het onmogelijk vol te houden is.
Koppijn van een soort hysterisch gekrijs zoals in het elke avond opduikende ‘dozen’spel of frustratie van het totaal niet begrijpen van het Italiaans op speedtempo dat de nieuwslezers uit hun bek krijgen, het lijkt wel of ze zo snel als menselijk mogelijk één langgerekt woord van drie zinnen uitspuwen, twee jaar Italiaanse les in avondschool en geen woord begrijpen, wreed….
Enkel voetbal –als het tenminste geen zwart beeld is in België omdat de RAI enkel de rechten voor Italië heeft- is voor mij te volgen of dus Miss Italia, alhoewel mijn motivatie daar mogelijks een andere oorsprong heeft.
Een andere optie om toch iets te begrijpen en ergens te geloven dat het misschien ooit wel mogelijk zal zijn eens effectief in Italië een normaal gesprek te voeren of te volgen is het kijken naar een stomme gedubte film die je al enkele keren gezien hebt zodat je het verhaal werkelijk van buiten kent.
Dan zet je teletekst 777 op en wordt de film –genre Pretty Woman of The Gladiator- in het Italiaans ondertiteld, geloof mij, zeer goede Italiaanse les.
Wel heb je geen tijd meer over om naar de beelden te kijken vandaar dat het aangewezen is een film te kiezen die je echt zelf als het ware kan meespelen zodat je minder beseft dat je feitelijk naar een hoorspel met ondertitels zit te kijken en Julia Roberts in het Italiaans hoort, als je er over nadenkt behoorlijk hallucinant, maar je moet alle kansen grijpen om je toch enigszins voor te bereiden een mondje Italiaans uit jouw bek te krijgen, ooit….
(Nicolas)
afpuntlijstje - things to do
Vorig weekend was het zover, we hebben ons afscheidslijstje gemaakt en beslist wat we dit laatste jaar in België nog allemaal willen doen.
't Viel eigenlijk wel mee. Gentse Feesten hoefde niet zonodig, maar wel zondagochtend naar Brussel, gaan uitwaaien in Knokke en Blankenberge, een afscheidstoer van lekkere restaurantjes ...
Het wordt een druk, maar leuk jaar !
(Natascha)
2007
Nu, zeven jaar later is het dan toch bijna zover, onze (toen ogenschijnlijk wat naïeve, zelfs wereldvreemde) droom of beter nog, wens, is aan het uitkomen.
We staan op het punt een huis in Italië te kopen dat dan nog de vergelijking met ons droomplekje op deze aardbol redelijk aankan : een oude boerderij bovenop een heuvelrug waar vroeger geiten gehouden werden en kaas gemaakt.
Het domein is maar liefst
We weten niet waar we het aan verdiend hebben maar we zij very, very happy (nu U nog)!
En daar gaan wij dus (hopelijk) naartoe, 1 oktober 2008 verhuizen we, nog 302 dagen!
(Nicolas)
2005
- ligging: geïsoleerd, maar toch enigszins bereikbaar (te maken) met de wagen. geen buren en zo weinig mogelijk andere huizen in het zicht - liefst zouden we het gevoel hebben dat niemand ons kan zien.
- op een half uurtje à één uur van de zee of een zwemmeer.
- Ligurië of Zuid-Piemonte
- grootte: het huis moet toch minimum 200m² zijn. Liefst van al zouden we 2 huizen hebben zodat we de gastenverblijven kunnen scheiden van onze woning.
- grond: bij voorkeur een groot stuk grond aan het huis, in totaal toch minstens 10 000 m². Ideaal zou zijn: wat olijfbomen, fruitbomen, klein wijngaardje en veld. Uiteraard ook stukje effen grond om een zwembadje op te bouwen (voor de gasten natuurlijk)
Tja, als ik het zo allemaal lees word ik er zelf een beetje moedeloos van.
Het positieve is dat we al een paar keer hetzelfde meegemaakt hebben maar dan in België. We zochten steeds iets waarvan we dachten dat het onmogelijk te vinden was, maar na lang zoeken vonden we het perfecte stulpje.
Dus wie weet ...
2004
Nog 4 jaar 10 maanden en 27 dagen. Dan zullen we inpakken en wegwezen. Of ten minste, dan zouden we al minstens een jaar ter plekke moeten zijn, want in de lente van 2009 is de vooropgestelde openingsdatum voor onze Agriturismo in Italië. Ja ja, het we beginnen er vroeg mee. De voorbereiding is al in gang gezet …Wat dacht je dan?
Dat we net als al die koppels die opgevoerd worden in series over mensen die allerlei roeren omgooien in het buitenland als een "kip zonder kop" in een zwart gat zouden springen?Het lijkt alsof ze dat soort mensen aan dezelfde (verkeerd)lopende band gemaakt hebben. Van DJ tot aannemer, allemaal maken ze dezelfde inschattingsfouten. Iedereen denkt met een minimum aan middelen, en vooral met een minimum aan tijd, een bouwvallige ruïne om te kunnen toveren in een luxe B&B. En allemaal vallen ze van heel erg hoog uit de lucht wanneer die plannen niet realistisch blijken te zijn. Ik vermoed dat velen net als ik hoofdschuddend gekeken hebben. Of misschien herkennen anderen zich meer in mijn vriend die toevallig allerlei darm- en maagklachten ontwikkelde bij het zien van zoveel buitenlandse miserie.
Een andere eigenaardigheid die doet vermoeden dat er één of ander verborgen masterplan achter zit: heb je er al op gelet hoeveel zwangere vrouwen in die programma's rondlopen? Van de pil lijken ze nog nooit gehoord te hebben. De één na de ander raakt bezwangerd op de meest penibele momenten. Alsof ze denken: "we hebben geen geld om alle mondjes te voeren, dus dan maken we er eentje bij".Bizar !
Nee, wij pakken het anders aan. Nog 4 jaar 10 maanden en 27 dagen en dan gaan we open, nog 4 jaar 10 maand en 27 dagen om ons voor te bereiden dus !Het idee op zich is niet origineel, wie wil niet in het buitenland, liefst een zonnig land, wonen en wie denkt er dan niet aan een B&B of Agriturismo? Maar hoe is de gedachte gegroeid? Waar ligt de kiem?
Even terug in de tijd…Misschien was het die zin van Thomas Siffer in Flair: "Als ik van mijn droom mijn leven kan maken, dan kan iedereen het".
Of was het die dag dat het besef groeide dat ik ook in het zonnige Sicilië had kunnen opgroeien, maar mijn ouders helaas gekozen hadden voor het grauwe België omwille van een toen voor mij nog abstract begrip als werkgelegenheid.Het kon ook die dag zijn dat we van onze witte wijn nipten en de maan zagen opkomen van op een terrasje op een Italiaanse berg. We wisten niet eens dat de maan kon opkomen.
Wie weet …Eén ding staat vast, de droom is er en die is niet meer weg te krijgen. Geen enkele therapie kan hier tegenop. En als psychologe kan ik het weten natuurlijk ;-)
Hoe het ook zij, we zijn zo ver, we zitten officieel in de voorbereidingsfase die ik "in het wilde weg schieten" gedoopt heb. We gaan weg, we openen een Agriturismo en dan …?Eerst droomden we van het vinden van reuzentruffels met een zelfafgerichte truffelhond. Na het lezen van berichtjes over truffelzoekers die elkaars honden afmaken, beslisten we om het bij paddestoelen te houden.
Dan volgde de cursus "paddestoelen determineren" die ons na het zien van de giftige groene knolamaniet waar geen tegengif voor bestaat, deed besluiten dat ook paddenstoelen zoeken waarschijnlijk ons ding niet is.Gelukkig moeten we nu nog niet beslissen en kunnen we genieten van het wild in het rond schieten (voor de GAIA-adepten onder ons: dit is niet letterlijk op te vatten !).
(Natascha)
2000
Wij persoonlijk en met ons de grootste rest van de mensheid hebben het toch overleefd, de volgens Nostradamus aangekondigde allesvernietigende zondvloed bleef beperkt tot een verfrissend plensbuitje en nooit werkte mijn computer beter en sneller dan op 1 januari 2000, de dingen blijven dus hun eigen leven leiden en net doen wat je niet verwacht.
noemenswaardige kortsluiting deed zich uiteindelijk enkel voor in ons hoofd tijdens onze eerste gezamenlijke Italiëreis en wel als volgt :
Mijn vriendin (Natascha) is Italiaanse (haar vader zou steigeren en verduidelijken : Siciliaanse!) en verbeef tijdens haar jeugd elke zomervakantie in Italië, hetgeen in de praktijk betekende dat zij weken hetzelfde strand en dorp in Sicilië bezocht en steeds bij familie ging eten.
De rest van het land was even onbekend voor haar als voor een bankbediende uit Oezbekistan.
Ik zelf was in een vorig leven amper één keer in Italië terecht gekomen, toevallig ook in Sicilië (vermoedelijk een zeer goedkope last minute bij taxi-stop) maar gezien noch ik noch mijn toenmalige reisgezel één woord Italiaans kon en destijds Sicilië (zeker hors saison) niet echt een toeristenparadijs was kon de ervaring niet echt onvergetelijk genoemd worden.
Soit, mijn Italiaanse vriendin en ik gingen samen met de wagen naar Toscane (hoe verrassend hé) en zouden onderweg ergens in Italië slapen, in een agriturismo dan nog en in een mij toen volstrekt onbekende streek, maar er werden in de buurt Nutella party’s gehouden en vermits Natascha Belgisch grootste individuele afnemer van Nutella is leek ons dat wel een geschikte stopplaats.
We reden werkelijk tussen berg en dal in een verbluffend mooie en rustige streek wanneer wij reeds van in de verte een oud torentje zagen opsteken bovenop de grootste heuvel uit het dal : van de site herkenden wij onze slaapplaats, het zag er veelbelovend uit. Dichterbij ontdekten wij dat de ganse heuvel mét torentje, eigendom was van ‘onze’ agriturismo en dat rond de toren een prachtige oude hoeve ons verwelkomde, adembenemend gewoon.
Onze kamer bleek dan nog in het torengebouw te zijn (de elk uur luidende klok namen we er voor lief bij, we waren op verlof nietwaar), het eten rook verrukkelijk, de rust was oorverdovend, kortom, vakantie op het Italiaanse platteland op zijn best.
Na het (uiteraard lekkere) eten besloten wij nog van een glaasje te proeven in de tuin aan een eenzaam tafeltje (tja, andere toeristen waren er immers niet), genietend van elkaars aanwezigheid, het zicht, de geuren, de kalmte, de schoonheid…, het enige minpuntje voor een perfect romantisch plaatje was de afwezigheid van manneke maan, maar ja, een kniesoor die daarover valt.
Enige tijd later leerden we tot onze scha en schande dat ook de maan -net als de zon- opkomt en lange minuten bleven wij stilzwijgend en ook wel een beetje overweldigd de hemel instaren, de maan verscheen, van klein tot vol, alles werd onder een sprookjesachtig licht bedolven, de wijn werd ogenschijnlijk nog lekkerder, het gezelschap mooier…
Na deze onverwachte roes keken we elkaar in de ogen en beslisten toen dat we ooit samen in Italië zouden wonen en dat een gelijkaardig zicht en plekje op aarde het ‘onze’ moest worden.
Een advocaat en psychologe, alle twee aan het begin van hun ‘carriere’, geen ervaring, geen geld, eerder rusteloze zielen en vooral volstrekt niet gehinderd door enige noemenswaardige kennis van de natuur (zie daarnet onze ervaring met de opkomende maan;-) die fantaseerden een agriturismo te willen opstarten, tja, ongetwijfeld eindelijk een tastbaar voorbeeld van een knoert van een millenniumbug!
(Nicolas)
1999
Jaaaaaaaaaaaaren geleden ... toen de dieren net niet meer konden praten wachtte de wereld bang haar einde af, het nieuwe millennium kwam immers akelig dichtbij, de totale teloorgang scheen onvermijdelijk.
Computers aller landen zouden crashen, steden zouden in vlammen opgaan, vliegtuigen neerstorten, ons geld (zij het oude Franken of Euro’s) zou niet langer bestaan, minstens waardeloos worden, kortom, het einde der tijden naderde snel.
(Nicolas)
