Caiti
Dit weekend kwamen mijn dochter en haar vriendin logeren, ze stapten uit de wagen van hun grootouders alsof ze op een of andere rode loper in Cannes verwacht werden, minishort, haar in de juiste plooi, veel te grote zonnebril, echte ‘starlets’ quoi….
Enkele tellen later was er echter deze totale metamorfose
Schildersplunje aan omdat ze spontaan beslist hadden dat ons adresbord niet mooi genoeg was (alhoewel dat vorig jaar ook door mijn dochter was gemaakt) en nu we bijna opengaan een zekere opfrissing noodzakelijk was.
Met alle verfrestjes die ze vonden, de nodige inspiratie en nagels en hout bekwamen ze dit fraaie resultaat met alles erop en eraan, de naam, de Indy sporen en zelfs een lavendeldetail, de artiesten zelf bleven liever enigszins anoniem op de foto :
(Nicolas)
Korianderdressing
Wegens teveel koriander (uit de kruidenton) heb ik dit korianderreceptje gemaakt:
In een kom creme fraiche, 3 eetlepels citroensap, citroenrasp, mosterd, knoflook en koriander tot een romige dressing kloppen. Naar smaak peper en zout toevoegen.
En nu naar de moestuin voor sla 
(Natascha)
De tuin
Onze tuin heeft afgezien: eerst was er de zware sneeuwval, in juni de droogte en tussendoor werkmannen met als top of the bill de passage van een overenthousiaste graver.
Het resultaat: waar vorig jaar gras groeide, moesten wij aan de slag met een soort maanlandschap met af en toe een plukje groen. Gelukkig zijn we erin geslaagd om er toch een leuk plekje van te maken, niet perfect, want het gras is niet overal teruggegroeid, maar wel gezellig.
Oordeel zelf:
(Natascha)
Jubilé!
Vandaag wonen we precies één jaar in Italië, wonderlijk hoe snel het allemaal is gegaan.
Ik heb geen zin om een volledig jaaroverzicht te geven van alles wat we hier ondertussen gedaan en meegemaakt hebben noch hoe onze kijk op het leven geëvolueerd is, maar dat het helemaal anders is dan vroeger in België is zeker.
Zo gaat Natascha vandaag met ‘vreemden’(lol) op stap naar een lavendelkwekerij om foto’s te nemen en uitleg te krijgen en heb ik gisterennamiddag in volle zon enkele uren met onze loodgieter op het dak gezeten.
Dit zijn slechts twee van de ontelbare voorbeelden van dingen die we allebei zeker en vast nooit gedaan zouden hebben in ons vorig leven, maar vermits we in de komende herfst ook lavendel gaan planten is zo’n uitstapje ook een beetje een werkbezoek én bovendien is de bende wandelende madammen best wel gezellig.
En vermits we met zonenergie gaan verwarmen moeten er panelen op het dak geplaatst worden, vandaar….
We trachten hier dus zoveel als mogelijk naar het principe ‘go with the flow’ te leven en te nemen en te laten wat er op ons afkomt, ook al past niet alles altijd in ons (vroegere) zelfbeeld, maar ja, zei een beroemd psycholoog niet ooit ‘if you can change your mind you can change your life’?
(Nicolas)
htpp://verdita.blogse.nl
Varken aan 't spit
Vorige herfst werden we plots opgeschrikt door belgerinkel op ons domein. 2 jachthonden met belletje en hun baasje kuierden rond op onze velden op zoek naar wild. Indy werd helemaal gek. Wat deden die indringers met hun rare geluiden op haar land? Ook wij wisten niet goed wat te doen. Tja, in een stad als Gent kom je niet vaak jagers tegen hé
Dus, ik trok mijn stoute schoenen aan en ging even een babbeltje slaan met die man, hem vertellen dat het huis nu na al die jaren weer bewoond was, zodat hij wist dat niet alle bewegende dingen automatisch wild waren. Geen probleem volgens de jager, hij liep op een veilige afstand van ons huis en zou de andere kant opgaan om ook onze hond weer een beetje rust te gunnen. Zij was ondertussen namelijk op het hysterische af.
We zijn nu bijna een jaar later en blijkt dat die vriendelijke jager eigenlijk onze buurman (zeer rekbaar begrip hier) is.
En dat varken aan 't spit, vragen jullie je af ...
Gisteren waren we bij de vriendelijke jager uitgenodigd om mee te smullen van het varkentje, samen met een aantal andere dorpsgenoten. Want het is niet omdat het raviolifeesten zijn in Merana, dat er daarbuiten niet kan gefeest worden hé.
Het werd een gezellige avond, waarvan ons vooral de karaoke lang zal bijblijven. Zowel voor als na het eten werd namelijk lustig meegezongen met een karaoke-installatie die één van de gasten meebracht. Grappig om te zien ... en om te horen 
(Natascha)
Merana Feest !
Zondagavond ben ik ook naar het feest beneden geweest, no panic, niet om te helpen maar om te gaan eten en uiteraard mensjes te kijken.
Het eten was zoals steeds superlekker, het publiek bekijken was indien mogelijk nog leuker, jong, mooi, oud of lelijk, alle dames trachtten op hun paasbest te verschijnen en voor velen betekent dat een beetje ‘over the top’, als neutrale toeschouwer ideaal voor een avondje ‘plaisir des yeux’.
De echte attractie van de avond voor mij was uiteraard Natascha te zien helpen, ze zag er vertederend uit met haar wit kapje op haar hoofd (hygiënische voorschriften weet je wel), haar witte schort en witte t-shirt van onze Pro Loco, er bestaat een alleszeggende foto van maar of die door de ‘censuurcommissie’ zal geraken durf ik niet beloven, als dit een blogje zonder foto wordt niet dus!
Ze liep de ganse tijd door de rijen tafels af te ruimen en lege flessen op te pikken en weer nieuwe tafels van een papieren tafelkleed te voorzien, een echte professional, terwijl ik genoot van gefrituurde calamares (ze worden eerst stuk voor stuk met de hand gewassen, dan stuk voor stuk van onzuiverheden gereinigd, dan te drogen gelegd, dan droog gezwierd met handdoeken, dan in een melk-eimengeling gelegd om uren te marineren, dan weer droog gedept en dan door een superlicht beslag gedaan om uiteindelijk uiterst kort te frituren, je ziet dat ik ‘inside’informatie had hé) gevolgd door worst op de barbecue met frietjes en tomaat, soms kan het leven rechtvaardig zijn.
Ik kreeg wel drie schuine opmerkingen van andere Meranezen omdat ik het gewaagd had naar de raviolifeesten te komen zonder ravioli te eten. Onvergeeflijke blunder die ik volgende week zeker zal recht zetten, want ja, zoals het elke zichzelf respecterende metropool betaamt duurt een feestje hier niet één avond, zelfs niet één weekend maar doodgewoon zes dagen!
Heimwee naar de Gentse Feesten kunnen we dus alvast niet hebben, lol.
(Nicolas)
Bosaardbei
Terug van nooit weggeweest!
I’m back!
Ik weet, niemand heeft mij gemist, daarvoor waren de blogjes van Natascha te leuk, maar toch, vanaf nu moeten jullie mijn bijdragen ook weer doorstaan. (
)
De voorbije maanden stonden zo in het teken van de verbouwingen dat ik ’s avonds de moed noch energie meer had achter mijn laptop te kruipen, bovendien zouden mijn ‘avonturen’ onnoemelijk saai geweest zijn, schilderen, schilderen en nog eens schilderen afgewisseld met
beton, cement, kalk, zand….spannend hé.
De werken zijn nu eindelijk in een eindfase aan het komen, het vierde en laatste appartement zou eind volgende week volledig af kunnen zijn, er moet dan nog enkel een slaapkamer -ja hoor!- geschilderd worden maar momenteel vechten we nog een beetje met de kleurkeuze.
Dus terug tijd voor andere dingen, zeker nu ik drie dagen ravioli-weduwenaar ben, Natascha helpt immers elke avond mee op de hier in de wijde omtrek legendarische Merana-raviolifeesten.
Ik ben vrijgesteld wegens -afhankelijk van tegen wie we het moeten uitleggen- te moe/geen groepsmens/te lui/te veel verf aan mijn handen/geen goesting….
Als troost voor mijn eenzaamheid (
) bakte Natascha deze namiddag een taart, jaja, goede gewoontes verleer je niet snel. Deze keer was het niet zomaar een cake (ook lekker natuurlijk) maar een Clafoutis met bosaardbeien, hemelse smaak.
De vruchtjes plukten wij dagvers in, je raadt het nooit, het bos, wel niet gemakkelijk, ze zijn zeer klein en verbergen zich goed, veel bladeren en de kopjes naar beneden hangend zodat het lijkt of er enkel groen te zien is, als je er dan een beetje met je handen doorheen roefelt vallen kleine rode stipjes op en dan heb je ze, pure aardbeisnoepjes!
(Nicolas)
Artikel over truffels
Onlangs heb ik een artikel over truffels geschreven voor het E-magazine Dolcevia: http://www.dolcevia.com/artman2/publish/cat_regions/Truffels_Piemontese_pareltjes.shtml
Voor de rest is het hier op de blog een beetje stilletjes, maar dat is eigenlijk goed nieuws. De werken gaan ongelooflijk hard vooruit nu !
Binnenkort wat foto's ervan, beloofd !
Klaprozen
Sinds een tweetal weken zijn er hier spectaculaire klaproosvelden te bewonderen.
(Natascha)
Etentje in de pro loco van Merana
Zaterdag waren we uitgenodigd voor een etentje in de Pro Loco van Merana om iedereen te bedanken die meegeholpen had met de carnavalskar. Maar ook wie niet meehielp mocht lustig meevieren. Voor een klein bijdrage van 5 euro per persoon was er: een bordje fijne vleeswaren, tagliatelle met ragù, een worst en kotelet, bakje frietjes en verschillende desserts ... + uiteraard wijn en frisdrank à volonté.
Het werd een gezellige avond met veel bekende gezichten maar ook dorpsgenoten die we nog niet eerder spraken. En zo kwamen we bijv. te weten dat in Carcare (een stadje richting autostrade) een ambachtelijk ijssalon is waar één van de mensen uit Merana werkt. Het ijs wordt nog gemaakt met vers fruit, zonder allerlei conserveermiddelen. Smaken zijn dan ook beperkt tot de seizoensfruitsoorten.
Binnenkort moeten we dus zeker eens die richting uit om te proeven !
Wat ons ook telkens opnieuw met verstomming doet slaan is de keuken van de Pro Loco van Merana. Een dorpje met nog geen 190 inwoners heeft een feestzaal met een keuken waar menig restaurant jaloers op zou zijn. Indrukwekkend.
(Natascha)
