Afscheid
Vanmorgen stond Indy voor studio La Lavanda, vragend, treurig bijna. Alhoewel dat waarschijnlijk mijn interpretatie is, want ik weet dat haar vriendinnetje Norah vandaag niet uit die deur komt gerend om samen met Indy de boel op stelten te zetten, fun is over na 3 weken als 2 zusjes samen geleefd te hebben.
Niet enkel Norah, de dalmatiër, is weg. Alle appartementen zijn leeg, voor het eerst sinds we onze eerste gasten in juli mochten verwelkomen. Vanaf maandag moeten wij er namelijk weer invliegen en wordt er hier verbouwd dat het een lieve lust is, en dat kun je gasten natuurlijk niet aandoen. Wie wil er nu om 7 uur gewekt worden door een graafmachine, boor of Nicolas die vals zingend de boel afbreekt? 
We kijken terug op een zomer die onze verwachtingen overtrof, op alle gebieden. Dit is het helemaal, onze Italiaanse droom wordt realiteit ! We hebben nog werk voor de boeg en het zal niet altijd makkelijk zijn om met een strak budget en 2 paar linkerhanden ons eigen woonhuis te verbouwen en een lavendelkwekerij op te zetten, maar we zijn optimistisch en dat voor een groot stuk dankzij onze gasten. Dus iedereen die we deze zomer over de vloer hebben gehad: "DANK JE !!!"
(Natascha)
Recept: Zoetzure sardines
Vorige keer stonden de verse sardines in promotie in onze gebruikelijke supermarkt en kocht ik 700 gr, nog niet schoongemaakt uiteraard.
Eens thuis zocht ik in ons momenteel toepasselijk (
) kookboek ‘De geheimen van La Cucina Povera’ en vond een receptje waar je je handen aan vol hebt maar het plezier achteraf is des te groter. Eén van de eigenschappen van deze ‘arme’ keuken is dat er zoveel als mogelijk gewerkt wordt met seizoensproducten, bij voorkeur uit de eigen streek maar dat er dikwijls wel tijd moet worden ingestopt, time is money geldt hier namelijk (nog) niet.
Tijd had ik, sardientjes ook, zin om ze op te eten nog meer, dus begon ik aan het volgende :
- verse sardientjes
- bloem
- olijfolie
- 500 gr rode ui
- 60 gr fijne suiker
- 60 gr amandelschilfers
- 60 gr rozijntjes
- 60 ml witte wijnazijn
Mijn eerste werk was het schoonmaken van de visjes, beseffend dat Natascha een absolute hekel heeft aan graten en dat je dan met sardines niet zo goed zit, dus deed ik extra mijn best om ze graatvrij te krijgen. Eerst met een scherp mesje de kop er af, dan de buikholte opensnijden, dan openplooien en onder kraan ingewanden wegspoelen, dat voorzichtig afdeppen en uiteindelijk het meest delicate, de ruggengraat voorzichtig lostrekken.
Ik snapte alsmaar beter wat bedoeld werd met ‘een beetje een bewerkelijk gerechtje’, in mijn 700 gram zat toch wel een visje of 40.
Daarna mag je ze rijkelijk bestrooien met peper en zout en bestuiven met bloem en kort goudbruin afbakken in hete olie.
Daarna de uien in fijne ringetjes fruiten op lagere temperatuur, tegen het einde de suiker, amandelen en rozijnen er door roeren tot alle suiker is opgelost. Azijn toevoegen en nog één minuut doorroeren.
Elk sardientje één voor één mooi op een schaal schikken, ajuinmengsel er over doen en dan…één dag in de koelkast laten staan, pas vierentwintig uur later serveren met veel vers gemalen peper, geloof mij, het werk en het wachten waard, je hebt gedurende twee dagen een echte authentieke Italiaanse antipasta voor geen geld!
(Nicolas)
Cheeeese !
Vorige week gingen we naar hèt kaasevenement van 't jaar: "Cheeeese!" in Bra (http://cheese.slowfood.it/). Gedurende 4 dagen, om de 2 jaar, wordt Bra omgetoverd in één groot internationaal kaasfestijn. Alle straten en pleinen ademen kaas uit, in alle geuren en kleuren. Je kunt er luisteren naar spreekbeurten, deelnemen aan laboratoria of zoals wij deden, gezellig kuieren langs de honderden kaasstandjes en af en toe een brokje proeven.
Het was voor ons ook de gelegenheid om het stadje Bra te verkennen, dat vol hippe winkeltjes blijkt te zijn en om een beetje verder Pollenzo te bezoeken, een klein dorpje waar de enige (denk ik) Gastronomische universiteit ter wereld gevestigd is en het hart van de Slow Food beweging klopt. (http://www.unisg.it/)
Mijn mond viel open en wou niet meer dicht. Mocht je ooit veel geld over hebben en je bent geïnteresseerd in gastronomie en je wilt studeren op een wondermooie plek, dan is het hier te doen !
Wijnkenners kunnen er ook de wijnbibliotheek "La Banca del Vino" (http://www.bancadelvino.it) bezoeken waar honderden wijnen bewaard worden. Ikzelf vond het een beetje saai: 100den kisten en flessen wijn in een kelder, ik word er niet warm noch koud van. Maar ja, ik ben dan ook niet echt een grote wijnliefhebber.
Het dorpje Pollenzo zelf blijkt van Romeinse oorsprong te zijn, wat je merkt aan de vorm van het dorp dat gebouwd werd op de resten van een Romeins amfitheater. (http://www.pollenzo.it)
En alsof het nog niet genoeg was, zijn we na het bezoek aan Pollenzo en Bra ook eventjes Alba gaan verkennen, waar het erg rustig was gezien op maandag bijna alle winkels dicht zijn. Gelukkig was de gelateria wel open zodat ik op een bankje kon genieten van een Italiaans ijsje als afsluiter van de dag.
(Natascha)
Calabrone
Vorige week was het hier groot avontuur, ’s ochtends vroeg stonden gasten in onze tuin die logeerden in het huis van Kees (de schaapsherder) & Tiny, onze Nederlandse buren van hogerop.
Of wij niet wisten wat te doen want er was een nest van reuzenwespen in een grote boom naast het huis en ze konden ’s avonds niet meer in de tuin eten of lezen of die beesten kwamen op hen af en de mevrouw had bovenop al een flinke steek gehad.
Enig googelen leerde dat het om hoornaars ging (soms in de volksmond ‘killerbee’s genoemd, al klinkt dat gruwelijker dan die dieren feitelijk zijn) en gelukkig vond ik de Italiaanse vertaling ook online, calabrone. Ik dus naar beneden, naar de klassieke vergaderzaal in ons dorp (de bar) en daar kwam ik gelukkig onze plaatselijke boswachter tegen die mij onmiddellijk geruststelde, het was de periode en hij had die ochtend al vier nesten weggedaan.
Tegen de avond zou hij ook onze buren komen ‘redden’ en inderdaad, rond 18u30 reed de groen-witte jeep van de A.I.B. (anti incendi boschivi, het Piedmontese vrijwilligerskorps) onze tuin op, ik als boodschapper moest natuurlijk mee…
En het moet gezegd, het was bijzonder om mee te maken, groene marsmanpakjes, bussen vol vergif, honderden van die zoemende beesten en na veel gewroet en gesteun (op een ladder die ik achteraf thuis was gaan halen, ons korps hun ladder was te kort, ) hadden ze het belangrijkste te pakken, het nest, vol met larven.
Ik ben zelfs zo moedig geweest dat ding in mijn handen te durven pakken, echte helden worden hier in Merana gekweekt, .
Eindresultaat is dat wij onder de indruk waren van de efficiëntie en de noodzaak van een organisatie als de A.I.B. en ons dan ook direct inschreven voor hun jaarlijkse steunbal van volgende vrijdag in Montaldo, eten, drinken en dansen, alle redenen zijn hier goed om te feesten, maar dat wisten jullie ondertussen al!
(Nicolas)
Met dank aan Piet voor de foto's
Festa delle Feste, Acqui Terme
Vorig weekend was het groot feest in Acqui Terme, waar - hoe raad je het - lekker eten en drinken centraal stonden. Elk dorpje in de omgeving was er vertegenwoordigd met een eetstalletje en in de regionale Enoteca lieten wijnboeren je proeven van hun oogst.
Het was een drukte van jewelste zodat er bij sommige kramen een hele rij stond, maar hetgeen je op je - plastieken - bord kreeg, was duidelijk met liefde klaargemaakt. Trofie met pesto, tagliatelle met porcini, everzwijn met polenta, aardbeientaart, ... het water komt me alweer in de mond als ik eraan terugdenk.
Erna was het gezellig kuieren langs de pleintjes waar verschillende muziekgroepjes ervoor zorgden dat klein en groot, jong en oud hun beste danspasjes bovenhaalden.
Wij waren erg onder de indruk van de jonge gasten van Acoustic Street Movement (http://www.myspace.com/acousticstreetm0vement), een groepje dat net zijn eerste verjaardag vierde.
Het publiek ging helemaal uit de bol, van de hippe 15-jarigen tot de opa die uit het gebouw rechtover kwam en besloot mee te swingen. Feesten dat kunnen ze duidelijk wel, onze streekgenoten.
Volgend jaar gaan we zeker terug !
(Natascha)
Restaurants
Vorig week waren mijn moeder en haar man, Raymond, hier op logement en los van de gezellige uitstappen (o.a. Asti en Acqui Terme) is er nogal wat afgegeten, gedronken en geproefd.
Thuis maakten wij ’s avonds eens pasta met vongole en een aardappelgerechtje met verse inktvis, op een middag zorgde Raymond voor een heerlijke omelet met verse porcini.
Daarnaast werden veel restaurantjes bezocht, waaronder een absolute aanrader in Alba (wij waren toen zelf niet mee, maar mij ma vond het uitzonderlijk. Hetzelfde hadden we al gehoord van twee van onze andere gasten – met dank aan Guido en Mieke, de ‘ontdekkers’ van dit pareltje), allen dus naar http://www.osteriadellarco.it/home-arco.htm
Zelf gingen we wel mee naar il ‘Castello di Bubbio’, een zeer mooi restaurant (http://www.castellodibubbio.it/eng/home.html) in een vernieuwd kasteeltje waar je ook kan overnachten en waar ze tevens nog hun eigen wijnkelders hebben. Het dorpje Bubbio is op zich ook charmant.
Eerst was er niemand in het restaurant maar korte tijd na ons zat het er behoorlijk vol, en terecht! Het kader is adembenemend en ook het eten zelf mag er zeker zijn. Die avond was er een menu van 32 euro/persoon met alles er op en eraan maar vermits wij eerst in Asti een aperitiefje hadden genomen -uiteraard met de obligate hapjes erbij- mocht het iets minder zijn.
We kregen vooraf een glas witte wijn met hapje aangeboden en elk van ons had een andere lekkernij besteld, van ravioli over soufflé van courgettebloemen met robiola tot een soort Osso Buco alsook lamskoteletjes, eindigend met een variatie van desserts op basis van koffie. Perfect en alles voor een aangename prijs!
Vanaf nu worden deze twee adresjes opgenomen in onze zich steeds maar uitbreidende lijst voor onze gasten van goede eet- en drinkadresjes in onze buurt of tijdens uitstappen.
(Nicolas)
Regen
We hadden het zelf nooit kunnen geloven, maar na bijna vijf maanden droogte waren we zelfs tevreden dat het gisteren eindelijk zover was : regen, de ganse dag.
Voor onze gasten misschien minder leuk maar voor ons deugddoend, temperatuur beetje naar beneden, onze moestuin en alle planten eens door en door bewaterd, onze hond dolenthousiast dat het minder warm was, kortom, verfrissend.
Daarnaast valt op dat de kleuren in de natuur beginnen te veranderen, ook schieten de wilde paddenstoelen her en der, start het jachtseizoen, is de zoektocht naar de witte truffel officieel geopend, kortom, de eerste tekenen dat de herfst in de lucht hangt.
Het viel ons het voorbije jaar al op, de echte seizoenen bestaan hier nog waardoor je begint te merken dat het volgende week 21 september is zodat boswandelingen en champignonpluk in de plaats zullen komen van zwempartijtjes in rivieren, voor ons is dat van het ene leuke naar het andere!
Nawoordje : Ik voegde deze namiddag onmiddellijk de daad bij het woord en ging op Porcini zoektocht, gisteren vochtig, vandaag stralende zon, ik vermoedde dat ik als het ware over de verse paddenstoelen zou struikelen.
Na een wandeling van ongeveer anderhalf uur over allerlei wandel- en jachtpaden tot uiteindelijk klauterend dwars door het bos –tot groot plezier van Indy- keerde ik terug naar Natascha, vangst nul (0!), doodgewoon niets, nada, niente, nougatbollen… het mocht toch minstens één kleintje geweest zijn of zelfs een rotte nog van vorig jaar, desnoods een blinkend groene giftige maar geen enkele…..
Wel bijna omvergerend langs rechts door een mama hert, amper bekomen van het verschot twintig seconden later langs links door een baby hert, Indy alweer door het dolle heen.
Volgende keer ga ik toch maar weer zoals gewoonlijk op champignonjacht in de Bennet Supermarkt!
Nawoord 2 18/9 : Deze ochtend weer de kluns van het dorp geweest. Toen ik om brood ging, vertelde ik in het winkeltje over mijn vruchteloze paddenstoelenspeurtocht waarop men mij met vreemde ogen aankeek, het was toch niet mogelijk dat ik niet wist dat pas 7 à 13 dagen na de regen de paddenstoelen uitkwamen?
Neen, dat wist ik dus niet, nu wel…
(Nicolas)
Reisverslag
Eén van onze gasten maakte dit uitgebreide reisverslag van haar vakantie in Verdita: http://www.reisweb.nl/reisverhalen/reisverhaal.php?reisverhaal_id=47403
Het was voor ons echt (na)genieten toen we dit lazen.
Asti
Asti noemt zichzelf "stad van de wijn en van de palio", ik voeg daaraan toe "stad van de torentjes", want dit is wat mij in Asti het meest opvalt; de vele torentjes die het stadslandschap domineren. En dat ze allemaal recent gerestaureerd lijken te zijn, is mooi meegenomen.
Asti geniet nog maar sinds enkele jaren enige bekendheid bij buitenlandse toeristen, terwijl deze eeuwenoude stad heel wat te bieden heeft aan historische monumenten, palazzo’s en kerken.
Wijnliefhebbers kunnen er in de enoteca’s proeven van één van de bekende DOCG en DOC wijnen uit de streek: de Asti Spumante, Barbera d’Asti, Dolcetto d’Asti, Freisa d’Asti, Moscato d’Asti en nog vele andere minder bekende wijnen.
Wij bezochten deze stad net voor de "Douja d'Or" wijnfeesten en een week voor de palio d'Asti.
Je kunt je dus voorstellen dat er hard gewerkt werd om alles op tijd af te krijgen, nu ja "hard", het is maar hoe je het bekijkt hé.
Want op het moment dat wij genoten van een heerlijk ijsje (van GROM) zagen we de werkmannen in actie: één was eerst aan het telefoneren, nam daarna iets op, bleef ermee staan tot hij het terug neerlegde om even uit te rusten.
Dan waren er enkele bezig een poging aan het wagen om ter traagst de tribunes in elkaar te krijgen, maar ze staakten onmiddellijk hun werkzaamheden om de chef te begroeten en even een praatje te maken.
En wat die laatste man deed, tja, met al die langslopende vrouwen in korte rokjes en topjes had hij het natuurlijk heel erg moeilijk om zijn aandacht erbij te houden.
Bezoek voor meer informatie de website van de toeristische dienst van Asti: http://www.astiturismo.it.
(Natascha)
Chocoladetaart
Deze chocoladetaart mag ik echt niet teveel maken. Hij is zo lekker dat ik er wel 3 stukken op een dag van kan eten, wat ik dan natuurlijk ook doe 
.
(Natascha)
Lavendelkwekerij
We hadden altijd gedacht een bio kruidenboerderij op te starten maar sedert vanavond is dat veranderd….
Onze ‘persoonlijke’ begeleider, zijnde de grote baas van de biologische kruidengroothandel en coöperatieve (http://www.agronatura.it/) waar we gaan met samenwerken, kwam gisteren langs om de laatste voorbereidingen te treffen voor het plantseizoen dat er tegen eind oktober, begin november aankomt.
Hij bekeek nog eens zeer grondig onze terreinen en vond in functie van de hellingen, de ligging ten opzichte van de zon, de grondkwaliteit etc. etc. etc. dat we beter enkel lavendel zouden aanplanten, wel twee verschillende variëteiten.
Vanaf nu moeten we onze gasten dus welkom heten op onze bio lavendelkwekerij, hetgeen ook wel goed klinkt en bovendien de belofte inhoudt van prachtige paarse zichten op ons land, hopelijk gepaard gaande met heerlijke geuren.
We dromen al van dergelijke beelden:
Wait and see natuurlijk.
We hebben alvast reeds het verzoek gehad van een plaatselijke imker of hij onderaan onze terreinen enkele bijenkorven zou mogen plaatsen, dan zouden we dus ook huisgemaakte lavendelhoning hebben in ons winkeltje, dat belooft!
(Nicolas)
Middeleeuwse feesten in Cassine
Overal, maar dan ook overal vond je de blinkende foldertjes van het Middeleeuwse feest in Cassine. Dat moest dus wel de moeite zijn, dacht ik, dus wij daar naartoe.
Ondanks het feit dat ik dat foldertje verschillende keren overlopen had, was ik niet tot het einde geraakt, ... daar waar stond dat er 7 euro ingang moest betaald worden. Vandaar dus de vele flashy foldertjes .
De straatjes waren versierd, overal stonden kraampjes, sommige met Middeleeuwse specialiteiten. Op het plein heerste een gezellige drukte en een hele stoet verklede mensen, vlaggenzwaaiers en "ridders" vrolijkten de boel op. Er was een valkenshow, een paardentoernooi en een paar kleinere randactiviteiten. Ook het "mensjes kijken" was weer geld waard. Om eerlijk te zijn, dat laatste vinden we altijd het leukste van allemaal.
Al bij al de moeite om eens gezien te hebben !
Website: http://www.festamedioevale.it
(Natascha)
Zondag = werkdag
Zondag was weer een zware werkdag, ’s namiddags bezochten we een middeleeuws feest (verslag van Natascha volgt), ’s avonds was er een rockoptreden in Acqui Terme.
En niet zomaar een concertje, “A night with Deep Purple & Jethro Tull” waarbij de beide drummers van deze jaren ’70 gloriën persoonlijk aanwezig zouden zijn en dus van jetje zouden geven.
Dat beloofde dus een avondje hoofdzakelijk bombastische gitaarrock te worden, wij waren eigenlijk vooral uit op mensjes kijken, we waren zeer benieuwd wat voor volk op dergelijk initiatief zou afkomen.
We hadden zelf eerst uitgebreid door de stad gedwaald, vervolgens aperitiefhapjes gegeten op het strategisch best gelegen terras en stelden ons toen op het plein voor het podium zo op dat geen enkele passant aan onze aandacht kon ontsnappen.
En we werden verwend, het publiek bood –als het niet gratis was geweest natuurlijk- waar voor zijn geld. Hoofdzakelijk veertigers en vijftigers die hun hardrock jeugd wilden herbeleven en hun originele zwarte T-shirts van op zolder hadden gehaald, uiteraard met allerlei stoere opschriften en bands op gedrukt.
Ik was Iron Maiden, Motörhead, Mötly Crüe en andere Scorpions feitelijk al een beetje vergeten maar dat was zonder de ons omringende ‘headbangers’ gerekend.
Naast deze ‘die hard fans’ was er ook het overal terugkerende Italiaanse verschijnsel dat werkelijk Jan en alleman op stap gaan wanneer er ‘iets’ te doen is, families met jonge kinderen, pubers, verliefde koppeltjes en uiteraard de ouderen van de stad die zoals elke avond hun vaste wandeling doen via hun vaste traject, Deep Purple of niet.
We hadden ook onze hond mee zodat het zowel zien als gezien worden was en Indy alweer in het middelpunt van de belangstelling stond.
Al even traditioneel “Italiaans” was dat het optreden een halfuur na het aangekondigde aanvangsuur nog geen teken van beginnen vertoonde.
Al even traditioneel “ons” was dan weer dat we moe werden en ongeduldig – vooral Indy was de vele mensen en het constante geaaid worden redelijk beu - en we dus vooraleer de eerste drumsolo en gitaarriff weerklonk terug op weg naar huis waren, wel volgens het cliché ‘moe maar voldaan’.
(Nicolas)
Wilde druiven
Op ons terrein en dat van de buren groeien heel wat wilde druiven op plekken waar vroeger waarschijnlijk wijngaarden waren aangelegd. Mooi om te zien, maar helaas, helemaal niet lekker en wijn kun je er ook al niet van maken. Dan maar een paar fotootjes getrokken.
Ondertussen gaan alle gesprekken hier in de buurt over de wijnoogst die dit jaar, dankzij het prachtige weer, vroeger gestart is. Men zegt dat het een goed wijnjaar wordt.
Ook de wijnfeesten komen er aan ! Dat mogen we niet aan ons voorbij laten gaan hé.
(Natascha)
Ons zwemplekje in de Erro
Na al onze gasten en honden, wij zelf zeer regelmatig, én vorig weekend mijn dochter en haar vriendin, moest gisteren uiteraard ook mijn zoon ons prachtige zwemplekje ontdekken.
Na de halsbrekende toeren (in het oog van een bezorgde papa dan toch) die Milau op de rotsen uithaalde kon Louka niet achterblijven, hij sprong en dook dan ook van de gekste plekken het water in :
Nadien moest ik van hem nog mee op een soort ‘avonturenpark’ door en over de rotsen. We sprongen van steen tot steen en klauterden over en onder. Ook Indy deed lustig mee.
Het eindresultaat voor mij waren enkele pijnlijke tenen, een beetje een verzwikte enkel en uiteindelijk een glijpartij in het water, tot grote hilariteit van mijn zoon natuurlijk.
Eindconclusie, werkelijk iedereen vindt ons Elmo-zwemplekje om allerlei diverse redenen ‘a perfect spot’ en ik leerde weer bij wat juist bedoeld wordt met de uitdrukking “act your age”, lol.
(Nicolas)
