Verwarming
We konden het niet geloven maar zoals beloofd was onze aannemer klaar met zijn deel van het werk voor eind oktober, vanaf maandag komt onze loodgieter één à twee weken werken en dan, ja dan, zullen we eindelijk centrale verwarming in huis hebben.
Eerst moet het warm water systeem met zonnepanelen verhuisd en opnieuw aangesloten worden en dan de centrale houtbrander, samen met de radiatoren in de verschillende appartementen.
Ik ben er alvast klaar voor ! Elke dag wordt er hout omgezaagd dat het een lieve lust is, onze pick-up doet als grote ‘kruiwagen’ dan ook uitstekend dienst.
Eens alles af zal zijn, moet ik natuurlijk wel nog al die halve bomen tot voor ons ‘houtmonster’ bruikbare porties herleiden, stukken van maximum 50 cm lang, om ze dan te stapelen in ons nieuw (en een beetje groot uitgevallen) verwarmingshok, nog genoeg werk aan de winkel dus.
(Nicolas)
Herfst in Merana
Mijn dochter en haar vriendinnetje maakten met haar nieuwe fototoestel enthousiast volgende herfstimpressies van onze buurt
Geef toe, je moet wel gek zijn om dat niet mooi te vinden niet?
(Nicolas)
Vervolg werken
Zoals al een tijdje aangekondigd maar door teveel(!) lavendel een beetje in de vergeethoek gedrumd, rijdt hier nu af en toe een betonwagen aan.
Ondertussen ligt de vloer er effectief en vandaag wordt (een deel van?) de muur volgegoten met beton, redelijk indrukwekkend voor leken als ons alsook nogal ‘groot geweld’ op onze pittoreske boerenwegel, maar zo gaat het wel vooruit natuurlijk.
Volgens onze aannemer zou er tegen het einde van volgende week een uitbreiding van ons huis moeten zijn van tien meter op twee met plaats voor ons verwarmingssysteem op hout en zonne-energie, alsook ruimte voor onze houtopslagplaats.
Daarna komt onze loodgieter één week werken en dan, ja dan (tromgeroffel….) zouden we overal centrale verwarming kunnen hebben, ongetwijfeld een kleine stap voor de mensheid maar een des te belangrijke voor ons, na de vorige winter met één meter sneeuw in combinatie met één houten kacheltje en één buitendouche klinkt een eenvoudig werkende radiator als muziek in onze oren.
Maar zoals we nu al weten, na meer dan anderhalf jaar Italia, afwachten maar of al deze aantrekkelijke voorspellingen ook waar gemaakt worden.
Wordt dus nog steeds vervolgd…..
(Nicolas)
Lavendelboerderij
Sinds donderdag mogen we onszelf echt een lavendelboerderij noemen. 2 hectaren vol lavendel = 25 000 plantjes. Donderdag werden die allemaal in de grond gestopt. We zaten met drie op stoeltjes achter een tractor en aan een hels ritme moesten we de mini-plantjes tussen 2 klemmetjes steken. 1 seconde niet opletten en het klemmetje was ervandoor. Klinkt eerder als bandwerk, vind je niet?
Achter de tractor liep Nicolas, plantjes bijsteken (want het is echt niet mogelijk om je 9 uur aan een stuk niet te vergissen), nieuwe plantjes bijhalen, aarde aanstampen, ...
En nu zijn we al 3 dagen bezig met rijen overlopen, slecht gestoken plantjes opnieuw in de grond steken, aanstampen, bijplanten, afvoerkanaaltjes graven, ...
Het is hard werken en 's avonds zijn we doodmoe, maar ook fier ! Nu zijn we eindelijk de naam "agriturismo" waardig. Want het belangrijkste van een agriturismo is dat het een werkende boerderij is en tot nu toe werd er wel veel gepraat over lavendel en er kwam wel eens een man met tractor op ons land werken, maar nu is het eindelijk aan ons.
Nieuw is ook dat we de weerberichten met heel andere ogen bekijken. Het moest nu enkele dagen droog blijven, en dat was ook zo. Vanaf woensdag verwachten ze regen en dat mag, maar ook niet te hard natuurlijk, want anders spoelen onze kleine groene juweeltjes allemaal weg. Spannend !
In de winter hopen we op weinig strenge vorst, verder kunnen we dan niet veel doen. En vanaf de lente wordt er gewied. Onze toekomstige gasten raden we hierbij aan niet te enthousiast hierover te praten of ze krijgen een spa (of hoe die dingen ook heten) in de hand en vliegen het veld op om het werken als boer aan den lijve te ondervinden. Een gewaarschuwd gast is er twee waard 
(Natascha)
Twitter en Facebook
Sinds vandaag zit agriturismo Verdita ook op Twitter: http://twitter.com/AgriVerdita. Bedoeling is om daar de leuke activiteiten in de buurt op te publiceren en af en toe kort te vertellen waar we mee bezig zijn. Volg ons !
Ook hebben we onze eigen groep op Facebook met al 95 leden, op naar de 100 dus. (http://www.facebook.com/search/?q=agriturismo+verdita&init=quick#/group.php?gid=66232584198&ref=search&sid=1347408835.1456215010..1)
Jaja, de combinatie boer en computernerd is dus mogelijk. Het ene moment met lavendelplantjes bezig zijn, het volgende tokkelen op de computer. Van afwisselend werk gesproken.
Hou deze blog in de gaten, binnenkort actiefoto's van het lavendel planten !
(Natascha)
Voegwerken en lavendel
We mogen een eerste werkje van ons lijstje schrappen wegens ‘gedaan’, yes!
De zijgevel is namelijk volledig opgevoegd geraakt, voor de zomer had ik driekwart gedaan maar dan moest ik zeer hoog op de ladder en dat lukte niet echt goed (lees teveel schrik) ….
We besloten dan maar het net niet afgewerkt ook mooi genoeg te vinden maar nu heb ik dus al mijn moed bijeen geraapt en hoog op mijn ladder geklommen met mijn emmertje voegspecie en ja hoor, tegen alle verwachtingen in is alles gevoegd en ben ik niet naar beneden gevallen, wij weeral fier!
Ondertussen stuccen we naarstig verder en heeft onze aannemer alle voorbereidingen beëindigd met betrekking tot onze betonnen vloer naast het huis, deze week (jaja, er is al vertraging en we zijn eigenlijk nog niet begonnen, Italia hé, lol) zou er zo’n reuze betonwagen bij ons boven moeten raken en dat boeltje moeten volspuiten, we blijven afwachten.
Deze foto’s hadden jullie daar nog van te goed :
Morgen komen ze lavendelplanten leveren en normaal gesproken zouden we donderdag en vrijdag samen met drie man twee hectaren en een half vol lavendel moeten geplant krijgen, ook wat dat betreft wachten we bang af, het weer moet immers meezitten, niet te warm en zeker geen regen.
Zoals ‘echte’ boeren volgen we nu op de voet het weerbericht en turen de ganse dag naar het wolkendek dan wel zoals vandaag de blauwe hemel om te kijken of er geen regen aankomt.
We denken (of hopen) van niet en zouden dus tegen het einde van de week eindelijk officieel het label ‘lavendelboerderij’ op ons voorhoofd mogen kleven, ben benieuwd.
(Nicolas)
Paddestoelenkoorts
Grappig hoor, die paddestoelengekte hier. Iedereen is erover bezig, in de winkel, op facebook, ...
Met kilo's porcini (eekhoorntjesbrood) komt iedereen naar huis, terwijl Nicolas en ik tot voor kort door de bossen wandelden zonder ook maar één enkele eetbare paddestoel te herkennen.
Toen we tijdens één van die wandelingen Roberto, de plaatselijke truffelzoeker, tegenkwamen kon hij het niet langer aanzien. De volgende dag stond zijn vrouw aan de deur. Zij zou mij eens leren hoe ik paddestoelen moet zoeken. Ze verwittigde mij dat het al een beetje laat was (het bos was bijna kaalgeplukt) en we misschien niet veel meer zouden vinden, maar ééntje dat moest nog wel lukken.
Ik had geluk, we vonden een hoop porcini en ook nog een andere soort (met rode melk vanbinnen). Tja, de namen ken ik natuurlijk nog niet allemaal.
porcino (eekhoorntjesbrood):
ons mandje:
Sindsdien ben ik ook enkele malen alleen op zoek gegaan en de laatste keren heb ik een ware schat ontdekt, de "ovolo buono" wordt die hier genoemd. Ik las op het internet dat dit één van de meest gegeerde wilde paddestoelen is. Mijn eerste zak heb ik aan mijn paddestoelenlerares geschonken. De tweede zal ik vandaag zelf proberen klaarmaken.
Super toch hé, dat je zo het bos in kan lopen om je maaltijd bijeen te scharrelen.
We hebben al gemerkt dat de "foodies" onder onze gasten dit ook erg appreciëren. Zelf tijm, rucola of jeneverbessen plukken en gebruiken in de keuken; het geeft toch meer voldoening dan het in de supermarkt te kopen.
(Natascha)
Wijnfeest in Villa Delfini - Morsasco
Dat het feestenseizoen nog helemaal niet ten einde is, blijkt uit het feit dat het elke week weer kiezen is tussen een handvol leuke festiviteiten.
Vorig weekend werd de keuze ons gelukkig gemakkelijk gemaakt. Mijn vriendin, Eleonora, vroeg of we geen zin hadden om het 40jarige bestaan van wijnhuis Villa Delfini te vieren. Zij was er met haar verloofde geweest om op zoek te gaan naar een geschikt kader voor haar huwelijksfeest. Ondertussen hebben ze al een andere plek gevonden, maar deze vonden ze ook heel charmant.
Stel je voor: een authentieke Italiaanse villa, met beneden prachtige wijnkelders, een tuin omzoomd met imposante bomen en dat alles omgeven door wijngaarden.
Het was echt zo'n feest waar je enkel geraakt als je toevallig iemand kent die de uitnodiging heeft ontvangen, want in de krant lees je er niets over. Echt iets "local" dus !
Toegangsprijs was 15 euro en daarvoor mocht je eten en drinken zoveel als je wou. Overal stonden standjes met plaatselijke specialiteiten (fritelle, farinata, robiola met aardbeien, pizza, worst, risotto, polenta ...).
Ik schat dat er een 100 tal mensen waren. Een aantal hadden hun dekentje mee die ze in het gras uitspreiden, want ja ... na het eten moet je een beetje gaan liggen hé. Geen echte siësta, met al dat volk, maar toch.
't Is jammer dat foto's de sfeer niet helemaal kunnen weergeven. Je moet er echt geweest zijn !
(Natascha)
Graafwerken
En niet alleen wij zijn terug in gang geschoten, ook onze aannemer is gestart met de werken aan onze verwarmingsruimte met schouw, samen met de isolatiemuur die over de ganse lengte van ons huis komt.
Verschillende vliegen in één klap. Vooreerst zal ons verwarmingssysteem kunnen aangezet worden, een centrale houtoven die het ganse huis van warm water door de radiatoren zou moeten voorzien, Natascha ziet daar nu al naar uit, ook al is het nog warm genoeg om ’s middags buiten te eten.
Vervolgens een dikke extra muur die zorgt voor isolatie en rechtstreeks contact tussen ons huis en de aarde vermijdt, vochtproblemen zouden zo ook moeten uitgesloten kunnen worden.
Daardoor wordt ook de grond tussen ons huis en de weg genivelleerd op de hoogte van de eerste verdieping zodat er én een bijkomende parkeerplaats gecreëerd wordt én een extra toegang tot ons bovenste appartement alsook een nieuwe ingangsdeur in ons ‘eigen’ huis plus een aanvullend stukje tuin wordt aangelegd.
Bovendien wordt er zo ook een privé terras bijgemaakt voor ons appartement, de gasten zullen daar in privacy kunnen genieten van hun glaasje wijn, vanaf half november zou één en ander er dus weer spectaculair anders moeten uitzien.
De graafwerken waarmee alles begonnen is zagen er voor ons alvast indrukwekkend genoeg uit, tot op een drietal meter breedte werd alle aarde weggenomen zodat er nu een brede geul is ergens een viertal meter onder de baan. Volgende week zou er een betonwagen moeten komen om daarop een vloer te spuiten, wait and see.
Foto's volgen ...
(Nicolas)
Stucwerken
Het kan niet altijd leute en plezier zijn met feestjes, wandelen en eten. Sinds 1 oktober wordt er hier ook serieus gewerkt (eindelijk, 
).
We hebben een echt schema opgesteld waaraan we ons uiteraard niet zullen houden, maar waardoor we tenminste zullen weten wat we allemaal niet gedaan hebben wat wel op ons lijstje stond.
Het eerste werk is de gevel van het oude gedeelte van de boerderij - dus het stuk waar onze gasten slapen - restaureren door de ramen en deuren in te werken met stuc en de minder mooie delen in de gevel te herbezetten.
Elke dag doen Natascha en ik samen één à twee betonmolens en zo hebben we tot op vandaag al een stuk muur en venster van de zijgevel gedaan én twee vensters en een deur van de voorgevel, wij zijn alvast fier.
Daarna wordt dit nieuwe stucwerk in een zacht geel gestoken en zo hopen wij dat ons plekje er tegen volgend seizoen nog mooier zal uitzien.
Als pauze ben ik trouwens ook terug begonnen aan mijn nieuwe ‘hobby’, hout verzamelen. In ons bos zaag ik de dode bomen om –nu er geen gasten meer zijn mag ik weer zoveel herrie maken als ik wil- of verzaag de reeds omgevallen bomen in stukken, die sleep of gooi ik allemaal tot ergens waar ik met de auto kan komen en vervolgens laad ik alles in naar boven via één of andere zandwegel.
Eens ons verwarmingshok mét houtopslagplaats zal af zijn (vermoedelijk ergens eerste helft november) kan ik dan beginnen alles in kleinere blokken te zagen die kunnen opgebrand worden.
Dit zijn de eerste foto’s van onze werkzaamheden :
Morgen een verder werfverslag met foto’s omdat ook onze aannemer terug herbegonnen is.
(Nicolas)
Paddestoelen-time !
Het herfstgevoel begint er langzaamaan toch aan te komen, niet in het minst vanwege de paddestoelenobsessie van onze dorpsgenoten. Ze weten dat wij veel wandelen, dus de terugkomende vraag is telkens opnieuw "Hebben jullie paddestoelen gezien?"
Ze schudden verbaasd hun hoofd wanneer blijkt dat we wel allerlei paddestoelen gespot hebben, maar hun niet kunnen vertellen over welke - al dan niet smakelijke - soorten het ging.
Dus, het werd tijd voor een lesje. Zoon en schoondochter van de boswachter kregen als taak om ons paddestoelenles te geven. Ze toonden ons verschillende soorten en natuurlijk kregen we er gratis kookles bovenop. Want wie geen paddestoelen herkent, kan ze natuurlijk ook niet klaarmaken. Dat leek hun alleszins klaar als een klontje.
We kregen ook twee zakken "funghi" om te oefenen. Een beetje argwanend zijn we aan het kokkerellen geslaan, het was toch een hele ervaring om versgeplukte paddestoelen uit de Meranese bossen te eten.
De dag erop ging ik, gewapend met een mandje, op pad. En je gelooft het nooit, ik vond een plek waar wel 100 van die paddestoelen groeien. Met mijn mandje vol, fier als een gieter kwam ik thuis en maakte ik er een verse risotto mee.
Dat ik de juiste exemplaren geplukt heb en niet hun giftige tegenhanger, blijkt uit het feit dat we ondertussen 2 dagen verder nog altijd springlevend zijn.
(Natascha)
Herfst
Ondertussen is het oktober geworden, maar eigenlijk merken we daar nog niet zoveel van. 's Morgens zien we al eens dauw liggen, maar om 9 uur liep ik vandaag alweer in topje. 's Avonds is het wat vroeger donker en dus (voor mij) te koud om buiten te zitten en op het weerbericht zien we al eens regenwolken langskomen, wat in realiteit "tegenvalt" en dus mogen alle planten nog steeds manueel besproeid worden.
Kortom, het is een heerlijke nazomer. Gisteren zijn we dan ook voor het eerst dit jaar in de zee gaan zwemmen. In de zomer mijden we de kust als de pest: geen parkeerplaatsen, overvolle stranden en de hond moet thuisblijven. Dat zien we echt niet zitten, dan liever de rivier. Maar nu zijn er enkel nog een paar gekke toeristen op het strand en that's it. Zo zien wij het veel liever. 
Naast alle pret zijn we langzaamaan ook gestart met de werkzwaamheden. Gasten die hier deze zomer verbleven, herinneren zich misschien nog de gaten in de muur ter hoogte van studio La Lavanda? Wel, die zijn opgevuld. Maandag komt de graafman om aan de straatkant ruimte te maken voor de aanbouw waarin ons verwarmingshok komt en de tuin wordt ondertussen ook winterklaar gezet, wat een ideaal taakje is met dit lekkere weertje.
(Natascha)
