Weeral werken ...
Yep, ik dreig in herhaling te vallen maar na de tijd- en energierovende verwarmingsperikelen (alles werkt nog steeds) en de daarmee gepaard gaande opslag van 5000 kilo hout zijn de ‘gewone’ werkzaamheden hier weer hervat.
We zijn begonnen aan ons deel van de agriturismo, eerst de buitengevel volledig stuccen en daarna in een kleurtje steken, op de foto zie je dat er wel nog wel een en ander te doen is vooraleer Natascha aan schilderen kan beginnen denken.
Daarna of ondertussen beginnen we ook binnen aan het eerste verdiep, dat zou tegen het nieuwe seizoen ons stekje moeten worden, maar geloof me, er is daar nog zeer veel werk aan de winkel!
Om ons te vervelen zullen we deze winter alvast geen tijd hebben, 
(Nicolas)
Meesteres van de ravioli
Zaterdagavond was het (inderdaad, nog maar eens, elke reden om te feesten is hier blijkbaar meegenomen) bedankingsetentje in onze lokale pro loco voor iedereen die van ver en dicht als vrijwilliger had meegewerkt aan de raviolifeesten en het feest van San Fermo, ‘onze’ toren.
Deze keer was het de President himself die voor al het eten had gezorgd, hij scheen een goede kok te zijn met als specialiteit vis, we waren benieuwd….
Eerst was er een antipasta met zeevruchtensalade, een stukje zalm en verse ansjovissen, daarna pasta met tomatensaus en zeevruchten en vervolgens een heerlijk stuk vis met sausje en groentjes en aardappeltjes ‘en papillote’, uiteraard met wijn à volonté en limoncello achteraf, gelukkig was het slechts anderhalve kilometer heuvel op naar huis en was de kans op politiecontrole op ons weggetje onbestaand.
Een minder aangenaam gevolg van dit uitje () is dat er hier sindsdien ééntje in huis nog meer loopt te glunderen dan anders, Natascha heeft namelijk een soort certificaat gekregen omdat zij gedurende drie maanden één keer per week ravioli is gaan helpen maken, ze behoort vanaf nu officieel tot de club ‘i maestri dei ravioli’, ik vraag me dan ook af of ik die trotse grijns nog ooit van haar gezicht krijg?
Soit, een leuke avond, lekker gegeten plus een kadootje dat vast wel een ereplaats op onze kast zal krijgen, een mens mag niet klagen.
(Nicolas)
Wijn : bezoek aan Cantina La Maranzana
Vorige week zondag waren we weer op verkenning. We willen zoveel mogelijk info verzamelen over de plaatselijke wijnhuizen, wijnboeren en cantina's want we hebben ontdekt dat er onder onze gasten nogal wat wijnliefhebbers blijken te zitten.
Zondag was het de beurt aan Cantina La Maranzana (http://www.cantinamaranzana.it/). Eén van de leden, Barbara, leerde ik per toeval via Twitter kennen en via die weg hoorde ik ook dat ze elke zondag van november "Una domenica in campagna" organiseren.
Om er te geraken, rij je door een indrukwekkend wijngebied dat bij de meesten helemaal niet gekend is. De Cantina met winkel is verbonden aan een gebouw dat je vanbinnen niet beter kunt omschrijven als "wijnfabriek". Er wordt hier dan ook jaarlijks 6 000 000 liter wijn geproduceerd in samenwerking met 200 wijnboeren uit de streek. En dan moet je weten dat ze in het dorp ernaast een nog grotere productie hebben. Je kunt het je bijna niet voorstellen hé.
We werden in Cantina La Maranzana hartelijk verwelkomd met hapjes en natuurlijk wijn à volonté. Daarna kregen we een uitgebreide rondleiding met uitleg over het wijnmaakproces en als top of the bill werden we daarna verwend met een lunch met allemaal hapjes.
Het was echt genieten geblazen !
Uiteraard is er ook gesproken over samenwerkingsmogelijkheden en er is ons beloofd dat we steeds mogen bellen indien gasten een rondleiding wensen. Ik kan je verzekeren: het is de moeite !
(Natascha)
Warmte
Dames en Heren, het is zover, gisteren 17 november kraakten Natascha en ik een flesje Moscato d’Asti om te vieren dat onze radiatoren in huis werkten!
Back in de ‘bewoonde’ wereld is dat allicht geen wereldnieuws, verwarming is iets dat je gewoon aansteekt en dat brandt tot je het weer uitdoet, ondertussen wel steen en been klagend over de grote verbruikskosten en de afhankelijkheid van monopolisten inzake gas, elektriciteit en stookolie.
Wij kozen net daarom voor een systeem op zon en hout maar het had wel nogal wat voeten in de aarde vooraleer één en ander geïnstalleerd raakte én bovendien werkte.
Vrijdagavond eerste opstart, maar vooraleer de noodzakelijke temperatuur bereikt werd in de boiler van de verwarming, raakte ’s nachts het ganse systeem in kooktemperaturen. Het gevolg was dat toen ik zaterdagochtend met spanning wou gaan checken of de eerste nacht goed verlopen was, ik minstens 5cm water in gans ons nieuwe chauffagelokaal vond, niet zo geweldig geslaagd dus.
Maandag –yep, nog een weekendje extra kou want onze loodgieter kon natuurlijk op zaterdag niet aan de noodzakelijke vervangstukken raken- tweede poging, alles leek vlot te gaan, radiatoren schoten zelfs eventjes aan maar dan bleek toch weer dat de circulatiepomp bleef hangen, alles blokkeerde rond de 50-60 graden en uiteindelijk eindigden we terug met kooktemperaturen in de centrale houtbrander zonder voldoende energie in de buizen….
Licht wanhopig –zowel wij als de loodgieter- probeerden we gisteren de derde keer, bang afwachten of het bekende spreekwoord enige waarheid bevatte en inderdaad, het bleek de goede keer, alles bereikte de gewenste temperaturen, niets kookte, nergens spoot heet water uit en de radiatoren deden wat van hen verwacht werd, ons huis opwarmen, schitterend toch, de wonderen der techniek!
Nu nog enkel proberen begrijpen hoe dit alles werkt zodat we juist en fijn kunnen afstellen en we lijken zowaar ook hier de eenentwintigste eeuw in te stappen, bravo voor onszelf. De noodvuurtjes op elektriciteit en brandalcohol kunnen weer naar de zolder.
(Nicolas)
Logeren bij Belgen in Italië, Spanje, Portugal en Marokko
Staat de reisgids "Logeren bij Belgen in Italië, Spanje, Portugal en Marokko" op je verlanglijstje? Wacht dan nog even om het te kopen, want volgende lente komt editie 2010 uit en ... WIJ STAAN ERIN !!!
Hoe de selectie verloopt, is natuurlijk een groot geheim dat we niet mogen verklappen en wat ze precies over agriturismo Verdita zullen schrijven, is ook voor ons nog een verrassing. We vinden het alleszins een eer om erin opgenomen te worden, zeker gezien we nog maar net open zijn . Nu is het afwachten hoe de reacties van de lezers zullen zijn hé. Heel benieuwd !
(Natascha)
Gele verf kopen in Italië
Vandaag ging Nicolas, met de moed in zijn schoenen, voor de 7de keer in de plaatselijke bouwmarkt vragen of zijn gele verf al binnengekomen was.
Eerst moest hij weer helemaal van 0 alles beginnen uitleggen. Toen de vriendelijke man eindelijk begreep waar het over ging, keek hij een beetje verveeld. Het potje dat we ginds achterlieten zodat ze exact hetzelfde kleur konden aanmaken, waren ze kwijt. Maar niet getreurd, we konden een andere pot krijgen met korting. Dat die verf niet geel maar rood was, daar zag hij geen graten in want toen Nicolas voor de derde keer zei dat hij echt wel gele verf wou, antwoordde hij droog: "ja maar, deze is wel met korting".
Tja, op zo'n moment moet je toch echt je best doen om je "cool" te bewaren.
Resultaat is dat Nicolas voor de 7de maal zonder verf terug naar huis moest keren met de boodschap een reeds geverfd stuk steen uit te kappen en mee te brengen, zodat ze nu wel de goeie verf kunnen aanmaken.
Dit kun je toch juist maar in Italië tegenkomen, nietwaar?
Voordeel van dit alles is dat ik direct wist waarover ik kon schrijven, 'k zat namelijk net met een wit blad voor mij toen Nicolas binnenkwam.
Andere korte nieuwsjes:
- Ik ben net terug van een paar daagjes België. 't Was super om mijn oma terug te zien, zij is nl. de enige die hier echt niet meer kan geraken.
- Ondertussen is het hier al 2 dagen onophoudelijk aan het regenen.
- En uiteraard wachten we nog steeds vol ongeduld op verwarming. Italiaanse aannemers, je zou ze soms ...
(Natascha)
Genova
Eindelijk is het gelukt, tussen alle werken door hebben we Genua nog eens echt bezocht. Het laatste jaar stond richting Genova rijden immers enkel gelijk aan een Ikea-bezoek, nu mochten we het centrum in, gelukkig 
.
Behoorlijk druk binnenrijden, beetje gesukkeld om het goede deel te vinden –we wilden namelijk eerst shoppen-, dan wat op de dool voor een parking maar uiteindelijk een perfect plekje gevonden, zeer kort bij de hoofdwinkelstraat.
Opmerkelijk is dat er zich midden deze winkelstraat een overdekte eetmarkt bevindt waar alle locals het meest heerlijke voedsel komen inslaan, heel leuk.
http://www.foto.comune.genova.it
Gekende ketens als H&M, Zara en andere Benettons zijn gehuisvest in mooie gebouwen, dikwijls achter oude façades. Het geheel straalt een beetje een Parijse grandeur uit.
Na het shoppen moest uiteraard onze buik gevuld worden en gingen we naar een ongelooflijk authentiek eethuisje, ‘Da Maria’, een gedetailleerd verslag volgt later wel, echt de moeite.
Als siësta staarden we naar de vele ronduit indrukwekkende palazzo’s in de Strada Nuova. Je moet de gebouwen waar dikwijls banken in gevestigd zijn durven binnengaan en echt de inkomhallen bewonderen.
Tevens keken we naar een brede waaier van personages. Genova is niet voor niets een grote havenstad, bezochten de volledig vernieuwde ‘oude’ haven (die nu dus een ‘moderne’ haven is, 
) en wilden onze tocht eindigen met de oude binnenstad, de grootse van Europa. Kleine steegjes, allerlei winkeltjes, voedingswaren –Natascha at een, zoals steeds in Italië, heerlijk ijsje- zowel als kledij als typische producten, een gezellige drukte en tussen al dat volk plots een kreet van herkenning, Robby!
Als het toeval kuren krijgt kun je er maar beter in meegaan, we kennen één iemand in een stad als Genova en middenin een wirwar van straatjes en mensen komen we die dan nog tegen ook!
Afspraak bij hem thuis voor een obligate koffiepauze. Wij gingen om gebak en zaten dus plots op een idyllisch plekje in een grootstad, vele verdiepingen hoog, dan nog een draaitrap en aan zijn studio nog een buitentrap waardoor je op het dak zelf komt waar hij een supergezellig terrasje had gemaakt, met tuinstoelen, lavendelplanten én een barbecue samen met 360° skyline van de stad, super!
Op weg terug naar de auto de typische ‘Focaccia Genovese’ gekocht, nog een extra shopbuurt gevonden en na een rit van anderhalf uur stonden we terug op onze ‘boerderij’.
We hadden alle twee hetzelfde beetje rare gevoel, we waren enerzijds vergeten hoe druk en vermoeiend een stad wel kon zijn, anderzijds genoten we ook van diezelfde soms gezellige drukte, vermoedelijk ook omdat we wisten dat thuis de groene rust van Merana op ons wachtte.
(Nicolas)
