Alweer hout
De eerste winter met onze centrale verwarming op hout in combinatie met zonne-energie zorgde er voor dat ik alweer versteld stond van de enorme hoeveelheid hout die je op nodig hebt.
Net als vorig jaar zorgde ik - naar mijn idee - voor een immense houtvoorraad van allemaal omgevallen, zieke en dode bomen en net als toen merkte ik dat Natascha van bij aanvang eerder sceptisch stond tegenover mijn ‘onuitputtelijke’ reserve.
En yep, eveneens zoals vorig jaar ‘won’ het hout met glans, al moet je eerlijk zijn dat de omstandigheden mij niet hebben meegezeten: een zeer koude winter met regelmatig sneeuw (uitzonderlijk volgens de plaatselijke helden, hadden we dat vorige winter niet ook moeten horen?) zorgde natuurlijk voor extra houtgebruik.
Toch haalden we begin maart, begon de zon te schijnen, leken de eerste knopjes uit te komen en steeg mijn hoop, we zouden genoeg hebben….tot het alarmerende weerbericht van deze week, elke dag werd er ‘sneeuwstorm’ op zondag voorspeld!
Al mijn trots opzij schuivend belde ik dan toch maar onze houtboer en zaterdagochtend kwam de brave man – in mijn verbeelding licht spottend grijnzend - 3500 kilo hout op onze oprit storten, met als resultaat dat we de ganse dag zijn bezig geweest dat allemaal naar binnen te krijgen en te stapelen alvorens de sneeuw zou komen, nat brandt dat immers niet zo vlot.
Ik was dan ook bijna tevreden (ondanks de rugpijn van die verdomde houtblokken, 
) om zondagochtend te zien dat onze inspanningen niet voor niets waren geweest en de onheilsvoorspellingen waren uitgekomen, sneeuw! En dat bleef maar doorgaan de rest van de dag, we zaten terug aan een zevental centimeter en een humeur minstens evenveel onder nul, maar we hebben nu wel hout, het mag gerust sneeuwen tot in mei, onze chauffage zal blijven branden, een schrale troost, dat wel.
Het wordt nu toch dringend tijd dat we kunnen zingen en dansen van ‘daar is de lente, daar is de zon en de blaadjes krijgen bomen’, dju toch.
(Nicolas)
Surprise
Uiteindelijk is er gisteren minstens 25 cm verse sneeuw gevallen en hebben we veiligheidshalve de sneeuwruimer laten komen.
Vandaag was er dan weer een dubbele verrassing, niet alleen heeft Natascha geschilderd (), ze heeft dit gewoonweg kunnen doen in haar topje, zo’n heerlijk zonnetje was.
Morgen verwachten we meer van dat en dan vliegen we er allebei in, Natascha met haar gele verf, ik met mijn stuc en cement!
(Nicolas)
Let it snow, let it snow, let it snow….
Vorig weekend waren mijn dochter en haar vriendin hier en wij vonden dat ze – na hun shoppingzaterdag in de outlet - een beetje als zoutstrooisters aan het werk mochten gezet worden.
De laatste resten sneeuw bleven immers hardnekkig liggen, er was nochtans al lang niets meer gevallen maar door het harde vriesweer leken sommige delen van ons weggetje meer op een ijsschaatspiste dan op een straat.
Zo gezegd zo gedaan dus, we transformeerden onze pick-up tot een sneeuwruimer/zoutstrooimachine en gingen op pad.
Zeer concreet betekende dit dat er twee dertienjarige meisjes in de achterbak zaten, dat ze elk een zak strooizout naast hun hadden en dikke handschoenen en dat we zo traag als mogelijk één kilometer naar beneden reden terwijl zij voor strooimachine speelden.
Daarna hetzelfde ritueel maar bergop, ik moest dan wel na verloop van tijd iets meer gas geven of we raakten zelf niet boven…, resultaat, veel hilariteit en gegiechel in mijn achterbak maar wel tegen de avond een bijna ijsvrije weg! Daarna hebben ze wel zeker een halfuur in ons rond bad gezeten om weer op te warmen, ze hadden hun middageten deze keer echt wel verdiend, 
De rest van de week klommen de temperaturen stelselmatig op en was er regelmatig zon te zien. Voor ons was de lente al begonnen, vorig jaar vanaf februari was het immers ook zo, de eerste plannen in functie van het komende lekkere weer werden al gesmeed en gisteren maakten we nog een grote wandeling in Varazze aan de kust, onder een aangenaam zonnetje.
Deze ochtend dan opgestaan met 10 centimeter verse sneeuw en het is ondertussen namiddag en de witte vlokken vallen nog steeds schilderachtig uit de lucht. De lente moet het duidelijk nog een beetje afleggen tegen koning winter, jammer….het minste dat je kan zeggen is dat het leven hier regelmatige verrassingen voor ons in petto heeft!
(Nicolas)
Genieten van het decemberweer
Het is al een paar dagen echt heerlijk weer: een stralende zon, helderblauwe hemel en zacht aanvoelende temperaturen. Ik zeg "zacht aanvoelend" omdat onze termometer soms verrassend lage getalletjes toont. Maar we hebbenondertussen al geleerd dat we ons daar niet op mogen baseren, want doordat er bijna nooit wind is, voel je die kou niet. En ook al is het december, de zon geeft echt nog warmte.
Benieuwd of we binnen een paar jaar nog altijd zo lyrisch doen over het weer, maar op dit ogenblik is het echt genieten geblazen. Ook voor onze hond, want zo'n weer nodigt natuurlijk uit tot grote wandelingen en er is niets wat ze liever doet.
Vanmorgen waren we weer gezellig samen op pad, ik met het fototoestel in de aanslag zodat ook jullie een beetje kunnen meegenieten.
(Natascha)
De eerste sneeuw
Een week later dan vorig jaar, en gelukkig ook vele centimeters minder !
(Natascha)
Gele verf kopen in Italië
Vandaag ging Nicolas, met de moed in zijn schoenen, voor de 7de keer in de plaatselijke bouwmarkt vragen of zijn gele verf al binnengekomen was.
Eerst moest hij weer helemaal van 0 alles beginnen uitleggen. Toen de vriendelijke man eindelijk begreep waar het over ging, keek hij een beetje verveeld. Het potje dat we ginds achterlieten zodat ze exact hetzelfde kleur konden aanmaken, waren ze kwijt. Maar niet getreurd, we konden een andere pot krijgen met korting. Dat die verf niet geel maar rood was, daar zag hij geen graten in want toen Nicolas voor de derde keer zei dat hij echt wel gele verf wou, antwoordde hij droog: "ja maar, deze is wel met korting".
Tja, op zo'n moment moet je toch echt je best doen om je "cool" te bewaren.
Resultaat is dat Nicolas voor de 7de maal zonder verf terug naar huis moest keren met de boodschap een reeds geverfd stuk steen uit te kappen en mee te brengen, zodat ze nu wel de goeie verf kunnen aanmaken.
Dit kun je toch juist maar in Italië tegenkomen, nietwaar?
Voordeel van dit alles is dat ik direct wist waarover ik kon schrijven, 'k zat namelijk net met een wit blad voor mij toen Nicolas binnenkwam.
Andere korte nieuwsjes:
- Ik ben net terug van een paar daagjes België. 't Was super om mijn oma terug te zien, zij is nl. de enige die hier echt niet meer kan geraken.
- Ondertussen is het hier al 2 dagen onophoudelijk aan het regenen.
- En uiteraard wachten we nog steeds vol ongeduld op verwarming. Italiaanse aannemers, je zou ze soms ...
(Natascha)
Herfst in Merana
Mijn dochter en haar vriendinnetje maakten met haar nieuwe fototoestel enthousiast volgende herfstimpressies van onze buurt
Geef toe, je moet wel gek zijn om dat niet mooi te vinden niet?
(Nicolas)
Lavendelboerderij
Sinds donderdag mogen we onszelf echt een lavendelboerderij noemen. 2 hectaren vol lavendel = 25 000 plantjes. Donderdag werden die allemaal in de grond gestopt. We zaten met drie op stoeltjes achter een tractor en aan een hels ritme moesten we de mini-plantjes tussen 2 klemmetjes steken. 1 seconde niet opletten en het klemmetje was ervandoor. Klinkt eerder als bandwerk, vind je niet?
Achter de tractor liep Nicolas, plantjes bijsteken (want het is echt niet mogelijk om je 9 uur aan een stuk niet te vergissen), nieuwe plantjes bijhalen, aarde aanstampen, ...
En nu zijn we al 3 dagen bezig met rijen overlopen, slecht gestoken plantjes opnieuw in de grond steken, aanstampen, bijplanten, afvoerkanaaltjes graven, ...
Het is hard werken en 's avonds zijn we doodmoe, maar ook fier ! Nu zijn we eindelijk de naam "agriturismo" waardig. Want het belangrijkste van een agriturismo is dat het een werkende boerderij is en tot nu toe werd er wel veel gepraat over lavendel en er kwam wel eens een man met tractor op ons land werken, maar nu is het eindelijk aan ons.
Nieuw is ook dat we de weerberichten met heel andere ogen bekijken. Het moest nu enkele dagen droog blijven, en dat was ook zo. Vanaf woensdag verwachten ze regen en dat mag, maar ook niet te hard natuurlijk, want anders spoelen onze kleine groene juweeltjes allemaal weg. Spannend !
In de winter hopen we op weinig strenge vorst, verder kunnen we dan niet veel doen. En vanaf de lente wordt er gewied. Onze toekomstige gasten raden we hierbij aan niet te enthousiast hierover te praten of ze krijgen een spa (of hoe die dingen ook heten) in de hand en vliegen het veld op om het werken als boer aan den lijve te ondervinden. Een gewaarschuwd gast is er twee waard
(Natascha)
Twitter en Facebook
Sinds vandaag zit agriturismo Verdita ook op Twitter: http://twitter.com/AgriVerdita. Bedoeling is om daar de leuke activiteiten in de buurt op te publiceren en af en toe kort te vertellen waar we mee bezig zijn. Volg ons !
Ook hebben we onze eigen groep op Facebook met al 95 leden, op naar de 100 dus. (http://www.facebook.com/search/?q=agriturismo+verdita&init=quick#/group.php?gid=66232584198&ref=search&sid=1347408835.1456215010..1)
Jaja, de combinatie boer en computernerd is dus mogelijk. Het ene moment met lavendelplantjes bezig zijn, het volgende tokkelen op de computer. Van afwisselend werk gesproken.
Hou deze blog in de gaten, binnenkort actiefoto's van het lavendel planten !
(Natascha)
Herfst
Ondertussen is het oktober geworden, maar eigenlijk merken we daar nog niet zoveel van. 's Morgens zien we al eens dauw liggen, maar om 9 uur liep ik vandaag alweer in topje. 's Avonds is het wat vroeger donker en dus (voor mij) te koud om buiten te zitten en op het weerbericht zien we al eens regenwolken langskomen, wat in realiteit "tegenvalt" en dus mogen alle planten nog steeds manueel besproeid worden.
Kortom, het is een heerlijke nazomer. Gisteren zijn we dan ook voor het eerst dit jaar in de zee gaan zwemmen. In de zomer mijden we de kust als de pest: geen parkeerplaatsen, overvolle stranden en de hond moet thuisblijven. Dat zien we echt niet zitten, dan liever de rivier. Maar nu zijn er enkel nog een paar gekke toeristen op het strand en that's it. Zo zien wij het veel liever. 
Naast alle pret zijn we langzaamaan ook gestart met de werkzwaamheden. Gasten die hier deze zomer verbleven, herinneren zich misschien nog de gaten in de muur ter hoogte van studio La Lavanda? Wel, die zijn opgevuld. Maandag komt de graafman om aan de straatkant ruimte te maken voor de aanbouw waarin ons verwarmingshok komt en de tuin wordt ondertussen ook winterklaar gezet, wat een ideaal taakje is met dit lekkere weertje.
(Natascha)
Calabrone
Vorige week was het hier groot avontuur, ’s ochtends vroeg stonden gasten in onze tuin die logeerden in het huis van Kees (de schaapsherder) & Tiny, onze Nederlandse buren van hogerop.
Of wij niet wisten wat te doen want er was een nest van reuzenwespen in een grote boom naast het huis en ze konden ’s avonds niet meer in de tuin eten of lezen of die beesten kwamen op hen af en de mevrouw had bovenop al een flinke steek gehad.
Enig googelen leerde dat het om hoornaars ging (soms in de volksmond ‘killerbee’s genoemd, al klinkt dat gruwelijker dan die dieren feitelijk zijn) en gelukkig vond ik de Italiaanse vertaling ook online, calabrone. Ik dus naar beneden, naar de klassieke vergaderzaal in ons dorp (de bar) en daar kwam ik gelukkig onze plaatselijke boswachter tegen die mij onmiddellijk geruststelde, het was de periode en hij had die ochtend al vier nesten weggedaan.
Tegen de avond zou hij ook onze buren komen ‘redden’ en inderdaad, rond 18u30 reed de groen-witte jeep van de A.I.B. (anti incendi boschivi, het Piedmontese vrijwilligerskorps) onze tuin op, ik als boodschapper moest natuurlijk mee…
En het moet gezegd, het was bijzonder om mee te maken, groene marsmanpakjes, bussen vol vergif, honderden van die zoemende beesten en na veel gewroet en gesteun (op een ladder die ik achteraf thuis was gaan halen, ons korps hun ladder was te kort, 
) hadden ze het belangrijkste te pakken, het nest, vol met larven.
Ik ben zelfs zo moedig geweest dat ding in mijn handen te durven pakken, echte helden worden hier in Merana gekweekt, .
Eindresultaat is dat wij onder de indruk waren van de efficiëntie en de noodzaak van een organisatie als de A.I.B. en ons dan ook direct inschreven voor hun jaarlijkse steunbal van volgende vrijdag in Montaldo, eten, drinken en dansen, alle redenen zijn hier goed om te feesten, maar dat wisten jullie ondertussen al!
(Nicolas)
Met dank aan Piet voor de foto's
Regen
We hadden het zelf nooit kunnen geloven, maar na bijna vijf maanden droogte waren we zelfs tevreden dat het gisteren eindelijk zover was : regen, de ganse dag.
Voor onze gasten misschien minder leuk maar voor ons deugddoend, temperatuur beetje naar beneden, onze moestuin en alle planten eens door en door bewaterd, onze hond dolenthousiast dat het minder warm was, kortom, verfrissend.
Daarnaast valt op dat de kleuren in de natuur beginnen te veranderen, ook schieten de wilde paddenstoelen her en der, start het jachtseizoen, is de zoektocht naar de witte truffel officieel geopend, kortom, de eerste tekenen dat de herfst in de lucht hangt.
Het viel ons het voorbije jaar al op, de echte seizoenen bestaan hier nog waardoor je begint te merken dat het volgende week 21 september is zodat boswandelingen en champignonpluk in de plaats zullen komen van zwempartijtjes in rivieren, voor ons is dat van het ene leuke naar het andere!
Nawoordje : Ik voegde deze namiddag onmiddellijk de daad bij het woord en ging op Porcini zoektocht, gisteren vochtig, vandaag stralende zon, ik vermoedde dat ik als het ware over de verse paddenstoelen zou struikelen.
Na een wandeling van ongeveer anderhalf uur over allerlei wandel- en jachtpaden tot uiteindelijk klauterend dwars door het bos –tot groot plezier van Indy- keerde ik terug naar Natascha, vangst nul (0!), doodgewoon niets, nada, niente, nougatbollen… het mocht toch minstens één kleintje geweest zijn of zelfs een rotte nog van vorig jaar, desnoods een blinkend groene giftige maar geen enkele…..
Wel bijna omvergerend langs rechts door een mama hert, amper bekomen van het verschot twintig seconden later langs links door een baby hert, Indy alweer door het dolle heen.
Volgende keer ga ik toch maar weer zoals gewoonlijk op champignonjacht in de Bennet Supermarkt!
Nawoord 2 18/9 : Deze ochtend weer de kluns van het dorp geweest. Toen ik om brood ging, vertelde ik in het winkeltje over mijn vruchteloze paddenstoelenspeurtocht waarop men mij met vreemde ogen aankeek, het was toch niet mogelijk dat ik niet wist dat pas 7 à 13 dagen na de regen de paddenstoelen uitkwamen?
Neen, dat wist ik dus niet, nu wel…
(Nicolas)
Lavendelkwekerij
We hadden altijd gedacht een bio kruidenboerderij op te starten maar sedert vanavond is dat veranderd….
Onze ‘persoonlijke’ begeleider, zijnde de grote baas van de biologische kruidengroothandel en coöperatieve (http://www.agronatura.it/) waar we gaan met samenwerken, kwam gisteren langs om de laatste voorbereidingen te treffen voor het plantseizoen dat er tegen eind oktober, begin november aankomt.
Hij bekeek nog eens zeer grondig onze terreinen en vond in functie van de hellingen, de ligging ten opzichte van de zon, de grondkwaliteit etc. etc. etc. dat we beter enkel lavendel zouden aanplanten, wel twee verschillende variëteiten.
Vanaf nu moeten we onze gasten dus welkom heten op onze bio lavendelkwekerij, hetgeen ook wel goed klinkt en bovendien de belofte inhoudt van prachtige paarse zichten op ons land, hopelijk gepaard gaande met heerlijke geuren.
We dromen al van dergelijke beelden:
Wait and see natuurlijk.
We hebben alvast reeds het verzoek gehad van een plaatselijke imker of hij onderaan onze terreinen enkele bijenkorven zou mogen plaatsen, dan zouden we dus ook huisgemaakte lavendelhoning hebben in ons winkeltje, dat belooft!
(Nicolas)
Ploegen
Eindelijk eindelijk eindelijk….ons land is omgeploegd. Dit moest idealiter in juni gebeuren, eventueel kon juli ook nog maar het werd dus begin augustus.
De bedoeling was dat alles "poerdroog" was en bleef, daarom de voorkeur voor juni en inderdaad, maandag –net voor de tractor kwam- heeft het hier twee (ocharme toch, lol) uur gestormd en hard geregend en de nacht net na het ploegen terug onweer en regen.
Onze boer heeft er bovendien op afgezien en kwam ons tijdens zijn werk enkele keren vertellen dat hij niet zo blij was, het land lag er zwaarder bij dan verwacht en bovendien was de begroeiing ook al hoger dan gedacht.
Hij zag zich zelfs verplicht (morrend) zijn zwaardere tractor van stal te halen teneinde zijn materiaal niet te vernielen en effectief goed en diep genoeg onze grond om te woelen.
Het aanleggen en opstarten van onze kruidenkwekerij verloopt dus momenteel niet echt van een leien dakje, hopelijk gaat het aanplanten in oktober en vooral het groeien en bloeien van onze lavendel ietsje beter.
Toch ziet het er nu al een stuk ‘echter’ uit, vind je niet?
(Nicolas)
Pentekening
Opnieuw kunst in onze tuin en jammer genoeg alweer niet door ons…
Eén van onze gasten, tekenaar/schilder Theo maakte volgende (gewassen) pentekening van ons stulpje, prachtig vinden wij!
Als ooit ons ‘winkeltje’ af zal zijn krijgen al de werken die gasten hier maken (én ons willen schenken natuurlijk) zeker en vast () een ereplaatsje.
(Nicolas)
Helden
Gisterenochtend voor dag en dauw slenterde ik moeizaam richting onze garage en tot mijn niet geringste verbazing kwam één van onze jonge gasten doodleuk de heuvel afgejogd, ‘leuk lopen hier hoor’….
In de valavond lag ik onder de vijgenboom lui te lezen als onze hond plots (terecht) opschrok, één van onze andere gasten ging ook joggen, de heuvel op dan nog!
Moedeloos toonde ik haar bij aankomst een route die ik had uitgestippeld, maar liefst vier kilometer waarvan de helft meer dan behoorlijk heuvel op, grotendeels op een zandweggetje. Waar ik hoopte dat ze spottend onder de douche zou gaan was ze zeer enthousiast, ‘oh leuk, dat probeer ik morgenochtend, een uitdaging’….
En inderdaad, na het ontbijt ging ze joggen en haar vriendin fietste mee alsof het niets was. Na een halfuurtje waren ze terug, nog steeds gemotiveerd, meer nog, ze hadden zelfs de energie gevonden om onder de indruk te raken van de mooie omgeving.
Echte helden, je ziet ze zelden, maar onze tuin zit er dus momenteel vol van (en het zijn niet wij, ).
(Nicolas)
Schilderen
Vandaag werd er geschilderd in Agriturismo Verdita, deze keer gelukkig geen muren en niet door ons , het resultaat mag gezien worden hé.
(Natascha)
Caiti
Dit weekend kwamen mijn dochter en haar vriendin logeren, ze stapten uit de wagen van hun grootouders alsof ze op een of andere rode loper in Cannes verwacht werden, minishort, haar in de juiste plooi, veel te grote zonnebril, echte ‘starlets’ quoi….
Enkele tellen later was er echter deze totale metamorfose
Schildersplunje aan omdat ze spontaan beslist hadden dat ons adresbord niet mooi genoeg was (alhoewel dat vorig jaar ook door mijn dochter was gemaakt) en nu we bijna opengaan een zekere opfrissing noodzakelijk was.
Met alle verfrestjes die ze vonden, de nodige inspiratie en nagels en hout bekwamen ze dit fraaie resultaat met alles erop en eraan, de naam, de Indy sporen en zelfs een lavendeldetail, de artiesten zelf bleven liever enigszins anoniem op de foto :
(Nicolas)
Jubilé!
Vandaag wonen we precies één jaar in Italië, wonderlijk hoe snel het allemaal is gegaan.
Ik heb geen zin om een volledig jaaroverzicht te geven van alles wat we hier ondertussen gedaan en meegemaakt hebben noch hoe onze kijk op het leven geëvolueerd is, maar dat het helemaal anders is dan vroeger in België is zeker.
Zo gaat Natascha vandaag met ‘vreemden’(lol) op stap naar een lavendelkwekerij om foto’s te nemen en uitleg te krijgen en heb ik gisterennamiddag in volle zon enkele uren met onze loodgieter op het dak gezeten.
Dit zijn slechts twee van de ontelbare voorbeelden van dingen die we allebei zeker en vast nooit gedaan zouden hebben in ons vorig leven, maar vermits we in de komende herfst ook lavendel gaan planten is zo’n uitstapje ook een beetje een werkbezoek én bovendien is de bende wandelende madammen best wel gezellig.
En vermits we met zonenergie gaan verwarmen moeten er panelen op het dak geplaatst worden, vandaar….
We trachten hier dus zoveel als mogelijk naar het principe ‘go with the flow’ te leven en te nemen en te laten wat er op ons afkomt, ook al past niet alles altijd in ons (vroegere) zelfbeeld, maar ja, zei een beroemd psycholoog niet ooit ‘if you can change your mind you can change your life’?
(Nicolas)
htpp://verdita.blogse.nl
Artikel over truffels
Onlangs heb ik een artikel over truffels geschreven voor het E-magazine Dolcevia: http://www.dolcevia.com/artman2/publish/cat_regions/Truffels_Piemontese_pareltjes.shtml
Voor de rest is het hier op de blog een beetje stilletjes, maar dat is eigenlijk goed nieuws. De werken gaan ongelooflijk hard vooruit nu !
Binnenkort wat foto's ervan, beloofd !
De moestuin
Vorig jaar konden we al van onze eigen boontjes smullen, maar sla en spinazie zijn toen mislukt. Dit jaar pakken we het grootser aan. De eerste sla en rucola hebben we al achter de kiezen. De spinazie ziet er ook steeds meer uit als iets wat binnenkort eetbaar zou kunnen zijn, de look doet het schitterend (voor zover ik het kan zien natuurlijk) en peterselie, tomatenplantjes, paprika's en courgette komen ook uit de grond piepen.
Het is nog een beetje zoeken, af en toe trek ik de verkeerde plantjes uit of zet ik de boel teveel of te hard onder water, maar het is telkens genieten wanneer er iets op ons bord verschijnt wat een kwartier ervoor nog op ons land stond.
Ondertussen is Nicolas de voorbereidingen aan het treffen om de moestuin verder uit te breiden. Op de foto ziet het eruit alsof het hard werken is, en dat is het ook hoor ! Zo'n oude handploeg is namelijk even wendbaar als het eruit ziet
(Natascha)
En plots is het zomer !
Een Italiaans spreekwoord zegt: "Forza e coraggio, dopo aprile viene maggio. " wat betekent : "sterkte, na april komt mei" als om te zeggen: na slechte tijden komen betere momenten.
Dit jaar lijkt het spreekwoord geen loze belofte. Het was alsof er op 1 mei een knop werd omgedraaid en het plots zomer was. Alle regendagen van de voorbije weken zijn vergeten, shorts worden bovengehaald en er wordt weer buiten geleefd. Ook de natuur ziet er nu op haar best uit. Tijdens de hondenwandelingen geniet ik nog meer van het uitzicht. (eigenlijk mag ik het geen hondenwandelingen meer noemen, gezien ook onze poes lustig meewandelt)
(Natascha)
Noodweer
Zondag en maandag was het echt noodweer en dat hebben we geweten.
Italianen beslisten maandag massaal om binnen te blijven, maar wij wilden ons niet laten kennen, want regen ... dat dachten we wel te kennen vanuit België .
Dus, wij naar Acqui Terme om te genieten van de warme termen (werken ging toch niet echt met dit weer en we hadden Nicolas' dochter op bezoek die de termen ook wel zag zitten).
Dubbel zo lang hebben we erover gedaan om er te geraken !
De baan was maar liefst 2x onderbroken door een landverschuiving en dus moesten we langs allerlei kleine wegeltjes onze weg vinden. Gelukkig waren die ondertussen ook niet afgesloten, anders waren we helemaal het noorden kwijt.
In Acqui Terme zelf stonden mensen verzameld op de brug, te kijken naar de Romeinse aquaduct die ondertussen deel van de rivier was geworden. Indrukwekkend, dat wel !
Ondertussen schijnt het zonnetje weer en de volgende dagen verwachten we 24°. We kunnen het gebruiken !
(Natascha)
Buona Pasqua !
Niet enkel met kerstmis worden we hier verwend, ook voor ons pasen kregen we van de Pro Loco van Merana een geschenkje, een zelfgebakken paasmandje met ei én twee prachtig versierde gekookte eieren.
Je kunt je voorstellen dat we steeds verliefder worden op dit sympathieke dorpje en zijn inwoners
(Natascha)
Kruidenton in wording
Hier in Italië koop je samen met het huis vaak ook alles wat erin staat. Naast een hoop rommel (kleding, kapotte frigo's, verroest tuingerief, ...) troffen we in onze Alibaba garage ook een paar wijntonnen en een hoop mandflessen.
En zo ontstond deze kruidenhoek :
De salie, rozemarijn, munt, bieslook en aarbeien hebben we geplant. Er is basilicum, koriander en peterselie gezaaid (benieuwd of die uitkomt) en de wilde oregano heb ik even verderop met een schepje uit de grond gehaald.
Tegen deze zomer hoop ik een mooi gevulde ton te hebben waaruit onze gasten naar hartelust kunnen plukken.
O, en voor wie zich afvraagt waar de tijm gebleven is ... die groeit hier overal in 't rond en ik heb een hoop wilde plantjes in de tuin geplant.
(Natascha)
Lente ...
Hoewel Nicolas reeds al zingend de lente inluidde, wil ik hierover ook nog wel mijn zegje doen. Wie is er namelijk het happiest met al die zonneschijn? Yep, that's me !
In mijn t-shirtje de balustrade schilderen, bloemetjes zaaien, met onze hond op stap, ... nooit gedacht dat ik dat al zou doen nog voor het officiële begin van de lente, zeker na deze heftige winter.
En volgens iedereen die ik hier in het dorp tegenkom, ben ik ook al gebruind.
Er loopt hier dus eentje de hele dag te glunderen !
Paar lentefotootjes:
De jasmijn die al een beetje bloeit
Rucola, vorige week gezaaid in de moestuin
Een bankje, tussen de vijgenboom en appelboom
(Natascha)
Het weer
Dat Italianen het weer anders aanvoelen dan wij "Noorderlingen" bleek vandaag duidelijk toen ik met onze buurvrouw een weerpraatje maakte.
Ze wist mij te vertellen dat velen deze week ziek waren geworden. Dat was ook niet verwonderlijk volgens haar, gezien het weer de laatste dagen.
Ik keek haar verwonderd aan. We hebben namelijk een paar heerlijke lentedagen achter de rug. Winderig ja, maar ook veel zon en lekker warm op de middag.
Zij zag het anders. Met al die temperatuursverschillen kon het toch niet anders dat je er ziek van werd.
Tja, daar sta je dan met je lentegevoel en je mond vol tanden .
(Natascha)
Werkzaamheden in de tuin
Nu de lente aan de deur staat, knoppen aan de bomen, kleine bloemetjes in het gras en af en toe een stralende zon, is de tijd aangebroken voor de tuinwerkzaamheden.
In de tuin zijn we een border aan het spitten, de eerste zaadjes voor de moestuin zitten in de grond, de dooie bomen worden weggehaald, ... En dat op sommige momenten zelfs in t-shirt. Een heerlijk gevoel na de regendagen van vorige week.
(Natascha)
Spring is in the air
Het mag nu officieel genoemd worden, voor mij is de lente gestart!
Ik ben dan ook direct op mijn nieuwe hobby gesprongen en als een gek begonnen met hout te verzamelen en te kappen.
Vermits Natascha deze winter gelijk gekregen heeft (weliswaar met veel ‘geluk’ dankzij schijnbaar de ergste winter in meer dan 25 jaar) en onze houtvoorraad lachwekkend te klein was zullen ze mij volgend jaar niet terug hebben, hout, hout en nog eens hout tot alle beschikbare opslagmogelijkheden bomvol liggen.
Laat de eerste sneeuw dan maar komen … 
Nicolas
Compostbak
Na mijn kippenhok was nu Natascha haar schrijnwerkermoment aangebroken, ze zou een compostbak in elkaar knutselen.
Als je niet teveel houdt van evenwijdige plankjes noch al teveel belang hecht aan stevigheid mag het resultaat best gezien worden, nu nog hopen dat we het in zijn geheel tot op zijn vaste plaats krijgen én uiteraard dat het ding doet waarvoor het ontworpen is, composteren!
Dit is het bewijs dat er ten huize Verdita soms ook een timmervrouw aanwezig is :
(Nicolas)
17°C
17°C, een stoel in 't zonneke en een tijdschrift ... meer had ik vandaag niet nodig om gelukkig te zijn !
Raar, hoeveel invloed het weer op een mens kan hebben. Op regen/sneeuwdagen voel ik mijn energie wegvloeien (en zo'n dagen hebben we hier met overvloed gehad deze winter - volgens mij spreken ze er binnen 10 jaar nog altijd over), maar op dagen als vandaag voel ik mij 'on top of the world' of beter: ik op de ladder aan 't schilderen en Nicolas al even hoog op een ladder de druivelaar boven het terras van "Il Rosmarino" aan het snoeien.
(Natascha)
Sneeuwpret
Waar ondertussen in de volwassen wereld de sneeuw hier enkel nog leidt tot gevoelens van te koud, te glad en vooral teveel, staat de witte laag in de kinderwereld nog gelijk aan te leuk, te mooi, te uitnodigend.
Het deed dan ook deugd om dit weekend mijn kids met slee en sneeuwballengevechten te zien en horen genieten, kijk en mijmer over je eigen kindertijd :
We hoopten dat hun houding aanstekelijk zou kunnen werken zodat ook wij terug iets positiever de huidige winter zouden aanvaarden… tot we deze ochtend bij het opstaan dit zagen :
We mogen dan wel positivo’s geworden zijn maar er blijven grenzen hé
(Nicolas)
Verbouwen versus carnaval
Terwijl Nicolas fulltime metsershulpje speelt en emmers cement naar boven draagt, vloeren opschuurt, muren schildert, ... mag ik mij volledig laten gaan in het maken van carnavalspakjes.
Sinds maandag is de carnavalskoorts namelijk toegeslaan hier in het dorp. De symptomen zijn: een obsessie voor "Chicken run", gekleurde stofjes, het zoeken naar attributen die met kippen te maken hebben en het naaien en knippen van kleurrijke pakjes.
En ja hoor, ook ik doe mee. Deze ziekte lijkt namelijk toe te slaan bij vrouwelijke dertigers en de laatste keer dat ik checkte hoor ik daar helaas bij. (Twintiger klinkt veel beter, niet)
Ik doe dus lustig mee met mijn plaatselijke leeftijdsgenoten al versta ik de helft niet van wat ze vertellen. Mijn woordenschat op vlak van kledingstoffen is namelijk eerder beperkt, maar daar zal snel verandering in komen, beloofd !
Voor wie in de buurt is : op 24 februari is er een carnavalsstoet in Bistagno, waarbij de mooiste wagens in de prijzen vallen. Merana doet mee met een 20-tal kinderen en ons thema is dus Chicken Run.
Heel erg benieuwd ...
(Natascha)
Foto's van de pakjes zijn er nog niet, van de schilderwerken wel, dus bij deze:
De eerste sneeuw van 2009
Ondertussen hebben we ook de eerste grote sneeuwbui van 2009 achter de rug. Tot in België sprak men ervan: Noord-Italië in chaos, een dode gevallen, luchthavens plat, ... En wij zaten er midden in !
"Het moet er om doen dat het net dit jaar een strenge winter zou worden", dachten we toen we beseften dat we het deze winter zouden moeten doen met enkel een houtkachel en buitendouche.
"What are the odds ?!"
Wel, ondertussen hebben we het door: we worden getest ! "Is wonen in Italië in de winter, met sneeuw, onberijdbare wegen, (zeer) koude douches ('t water niet, de ruimte wel) ook nog altijd de moeite of rennen die 2 dromers snel terug naar huis?" Dat zullen de weergoden gedacht hebben om dan te beslissen een paar sneeuwstormen onze richting uit te sturen...
Dat we de test doorstaan hebben, kunnen we nog niet zeggen. Dat zou wat overmoedig zijn, de winter is nog lang niet voorbij. Onze dromen gelukkig ook niet. Ze hebben enkel een mooi wit sneeuwrandje gekregen .
(Natascha)
Houthakker, deel 2
Op 3 augustus deed ik op onze blog een beetje smalend over mijn vriendinnetje haar houtvoorspellingen, ze beweerde immers dat we minstens 30 kilo per dag zouden nodig hebben en heeft de ganse zomer schrik gehad dat onze voorraad onvoldoende zou zijn.
Ik mag dan wel in een vorig leven houthakker geweest zijn, mijn huidig lichaam was nog niet direct voorzien op 3 maanden aan één stuk hout zagen zodat ik haar steeds weer overtuigde dat we nu wel meer dan genoeg hadden, mijn zelf gemaakte schuilplaats tegen de muur lag vol én ons kot was eveneens volledig gevuld…
Gisterenavond is dan uiteindelijk een brave buurtbewoner met tractor en oplegger 2800 kilo hout op onze oprit komen storten, er restte ons nog ongeveer genoeg voor drie dagen….
Natascha loopt sindsdien te glunderen van haar grote gelijk terwijl ik mij beroep op verzachtende omstandigheden, hoe kon ik nu weten dat er hier sedert 26 november sneeuw zou liggen en het ’s nachts tot min acht graden zou vriezen, ik blijf zeker dat we bij een ‘gewone’ winter zelf hout genoeg hadden.
In ieder geval is mijn agenda voor maart nu al volgeboekt : boomstammen zagen, boomstammen zagen, boomstammen zagen, in april vermoed ik over een soort Jean-Claude Van Damme-lichaam te beschikken, lol.
(Nicolas)
Cadeautje van de Pro Loco van Merana
Enkele dagen geleden kwam ik op mijn wandeling één van de dames van de Pro Loco van Merana tegen, die de ronde deed met kerstgeschenken.
En ja hoor, ook wij kregen een pakje, een keukenschort met de kaart van Italië op. Dit inspireerde Nicolas en Indy tot de volgende pose :
(Natascha)
Nieuwe winkel in Merana
Sinds begin december is Merana een winkel rijker, "La Bancarella". 7 dagen op 7 zijn ze open en ze doen zelfs geen middagpauze, wat in Italië heel uitzonderlijk is. De eigenaresse is een enthousiaste vrouw die graag vertelt wat ze allemaal verkoopt.
Wat we voor jullie al uitgetest hebben:
- Biologische robiola in druivebladeren gewikkeld : heerlijk ! (en wij zijn niet de enigen die dit zeggen, want ze wonnen onlangs de prijs van "Beste Italiaanse Kaas")
- Mostarda : een soort chutney, heel lekker bij bovengenoemde robiola
Het leukst is de stand met allerlei typische streekprodukten, zie foto:
(Natascha)
Kerstwensen
WIJ WENSEN IEDEREEN EEN VROLIJK KERSTFEEST EN EEN GELUKKIG NIEUWJAAR EN MISSCHIEN TOT BINNENKORT IN ITALIË !!!
Dak
Tja, mijn enthousiasme over de eerste sneeuw is ondertussen al behoorlijk weggeëbd.
Het was dit weekend al de derde sneeuwzone die overtrok, bizar was wel dat het deze keer een combinatie was van én sneeuw én regen én hagel, soms elk afzonderlijk, soms samen én dat het gepaard ging met donder en bliksem.
Spooky.
Het resultaat was dat ik vandaag alweer mijn nieuwste hobby heb kunnen uitoefenen, sneeuw van ons dak ruimen. Iedereen heeft ons namelijk schrik doen krijgen dat ons oude dak dat niet gaat uithouden, al die zware pakken sneeuw, dus vandaar….
Zaterdag voor de volgende sneeuwvlaag er dus aankwam zat ik op mijn ladder op het dak en vandaag na de vorige zat ik er terug, de combinatie van sneeuw met regen en ongeveer nul graden zorgt er namelijk voor dat de sneeuw een soort zware spons wordt die niet smelt en dat weegt behoorlijk door.
Je moet je volgend beeld voorstellen en je begrijpt dat La Bella Italia een iets andere betekenis kreeg : ik op mijn ladder op het dak, met sneeuwschop zware sneeuw wegnemend ondertussen hopend dat mijn laarzen niet van de ladder weggleden, wind die van net boven de dakrand in mijn gezicht waaide, kleddernatte en dus ijskoude handschoenen en de ganse tijd harde regen, gelukkig zat ik achteraf (eerst rillend, dat wel) voor ons stoofke met homemade by Natascha chocoladecake, wat veel goed maakte.
Opwarming van de aarde zeggen ze dan, pffffffffffff ().
(Nicolas)
Verjaardagsweekend
Het was een heerlijk verjaardagsweekend: vrijdag naar de termen, zaterdag buiten geluncht (in 't zonneke) en heerlijke kaasfondue gegeten in Ristorante Antica Mansio en gisteren onverwacht uitgenodigd om met onze buurvrouw en vrienden te gaan eten in een agriturismo in Pareto.
Het was een reuzeboerderij gelegen aan een landweggetje waarvan we het laatste gedeelte enkel konden bereiken met 4x4 (dus dan moesten we de 2 jongens vanachter in de pick up vervoeren - wat een grappig zicht was).
Het eten was overweldigend veel, de rekening verrassend laag (15 euro per persoon drank inbegrepen), de sfeer op en top Italiaans (beter kan ik het niet omschrijven, je moest erbij zijn). Een heerlijke afsluiter van een zalig weekend. Mijn eerste verjaardag in mijn nieuwe huis, beter kon ik het mij niet wensen...
(Natascha)
Sneeuw update
Gisteren heeft het uiteindelijk zowat de hele dag gesneeuwd en zijn we geëindigd met zeker 50 centimeter !
Rond 11 uur werd er plots op onze deur geklopt, bleek het onze moedige buurman te zijn die maar liefst 700 meter door de dikke sneeuwlaag gebaggerd had om ons uit te nodigen voor lunch.
Wij hadden meer geluk, tegen dat we vertrokken was de sneeuwruimer de eerste maal langs geweest, wat het wandelen een stuk gemakkelijker maakte.
Onze hond was helemaal happy, sneeuw is echt haar ding. Onlogisch, want ze haat koude, maar de sneeuw, die doet haar niks.
Ondertussen is het hier hard aan het smelten. De sneeuw valt met bakken van het dak.
(Natascha)
Het sneeuwt, het sneeuwt ...
De hele week gonsde het al van de geruchten: het zou sneeuwen en nog geen beetje ook. Gisteren belde onze verzekeringsman bijv. om te zeggen dat hij diezelfde dag nog kwam om zijn voorstellen te bespreken want de komende week zou er geen doorkomen aan zijn. Andere verbouwers hadden hun aannemer al bij de kraag gevat om toch maar snel alle werken uit te voeren die klaar moesten zijn voor de eerste sneeuw. En Nicolas werd naar de Bennet gestuurd om een wintervoorraadje in te slaan.
Deze keer had het weerbericht niet gelogen. Het is vannacht beginnen sneeuwen en ondertussen ligt er een witte donsdeken van 20 cm over de wereld.
Hond en poes vinden het te gek en springen als gekken door de sneeuw. Kwik, kwek en kwak zijn wat minder gelukkig en willen hun hok niet uit.
En wij, wij sliepen lekker uit (tot 8.15), maakten een korte wandeling door de sneeuw en genieten nu van ons haardvuur. Meer moet dat niet zijn.
(Natascha)
Slabakkende economie?
Ook hier in het midden van niets worden we rond de oren geslagen met nieuwsberichten over een slechte economie. Mensen hebben geen koopkracht, banken willen geen leningen verstrekken en huizen raken niet meer verkocht.
Maar wanneer we om ons heen kijken, merken we dat dit allemaal nog best lijkt mee te vallen. We zijn niet de enige gekken die in deze 'barre tijden' een eigen zaak durven opzetten.
Een dorpje verder is er het nieuwe restaurant 'Antica Mansio' waar we onlangs genoten van een heerlijke pizza.
En vandaag kreeg ik een vragenlijst in de bus van een dorpsgenote die een eigen winkeltje start in Merana en hoopt op die manier te weten te komen wat onze koopgewoontes zijn.
Voor ons is het bemoedigend te horen dat we niet de enigen zijn die in deze streek geloven en iets opstarten + het lijkt ons ook nuttig voor onze toekomstige gasten dat er een nieuwe, moderne voedingszaak bij komt. Zo moeten ze niet te ver voor de dagelijkse boodschappen, wat toch altijd mooi meegenomen is.
Lekker genieten van de natuur in 'the middle of nowhere' is één ding, maar dat betekent nog niet dat je kilometers wilt omrijden wanneer je een pak suiker of een ei nodig hebt hé.
(Natascha)
Autoplaat
Ik weet nog dat ik enige tijd terug lyrisch deed over het gemak waarmee we aan onze Italiaanse nummerplaat zouden raken en hoe goedkoop we er van af zouden komen.
De werkelijkheid heeft ons ondertussen ingehaald : vele telefoontjes later, vele ritten naar Alessandria (1 uur rijden) later en een bijkomende rekening van ongeveer 500 euro verder (invoerrechten en inverkeerstellingstaks in Italië) zijn we nu dan toch wel de trotse eigenaars van een Italiaanse plaat én een Italiaanse libretto (soort technisch boekje) én een Italiaans eigendomsbewijs én een Italiaanse verzekering.
Staat onze car niet beeldig met de nieuwe kleurtjes, dat wit en rood pasten toch niet zo goed?
(Nicolas)
Familiebezoek
Mijn zus en haar zoon zitten nu op het vliegtuig terug naar België. Zij waren de laatsten van de reeks familieleden die ons dit jaar is komen bezoeken.
Ondanks de leefomstandigheden (werkzaamheden in het huis, waardoor ze in een soort rommelkamer te slapen werden gelegd en er weinig leefruimte was, het buitentoilet en -douche, ...) en het slechte weer (regen, mist, koud, ...) hadden we een erg leuke tijd samen.
Mijn zus bewees dat taarten bakken inderdaad erg besmettelijk is
En mijn neefje droeg zijn steentje bij als een volleerde bouwvakker
Het eindverdict van mijn neefje: Merana is het beste dorp van de wereld ! Ik kan niet anders dan dit te beamen. "De waarheid komt uit een kindermond", zeggen ze toch altijd.
(Natascha)
Een echt kippenhok ! (bericht van 03/09/2008)
Al 2 dagen moet iedereen in mijn buurt het aanhoren ... euh, enkel Nicolas dus
Wij kunnen een kippenhok in elkaar knutselen !!!
Oké, dat klinkt niet als wereldschokkend nieuws, maar voor wie ons beter kent, is dit het wel. Met ons tweetjes zijn we namelijk gezegend met 4 linkerhanden.
En toch ... er staat sinds 1 september een echt kippenhok in de ren ! Daar ben ik dus ongelooflijk fier op, want als we dit kunnen, kunnen we misschien wel veel meer dan we denken.
Nu natuurlijk niet te hard van stapel beginnen lopen ... maar wat een kleine stap is voor de mensheid is een hele grote voor ons.
Het bewijs werd natuurlijk onmiddellijk op foto gezet :
(Natascha)
