Lekker !
Wat het juist was weet ik niet echt goed, maar gisterenavond hebben we zeer lekker gegeten. Natascha was vrij lang bezig geweest om het klaar te maken – de keuken had achteraf iets van een slagveld met overal bloem en zo 
- maar het was wel de moeite.
Een soort ravioli (yep, de Meranese specialiteit) maar dan op basis van een aardappelmengeling, gevuld met gekruid gehakt met tomaat.
Die dingetjes moesten dan gebakken worden in de pan en uiteindelijk kreeg je iets op je bord wat met wat slechte wil leek op van die gevulde diepvriespannenkoekjes maar in werkelijkheid de perfecte fusion keuken bleek : geen pure pasta (want gebakken en niet gekookt), geen pure aardappel (want veel lichter en luchtiger en gevuld) en ook geen Thaïse koekjes of een soort loempia (want dan toch uiteindelijk op basis van aardappel) : wat dan wel?
Een mélange van dit alles met één gemeenschappelijk kenmerk : het is gewoon lekker!
(Nicolas)
Ik vul verder aan met het recept van deze aardappelravioli. Echt de moeite om te proberen als je graag kookt of om anders eens bij ons te komen proeven 
Ingredienten vulling:
- 1 eetlepel olijfolie
- 200 gr. gehakt
- 1 ui
- 2 teentjes look
- 1 eetlepel bloem
- 1 eetlepel tomatenpuree
- 1.5 dl runderbouillon
- 2 tomaten
- 2 eetlepels fijngehakte peterselie
- 2 eetlepels fijngehakte basilicum
Ingredienten ravioli
- 500 gr. aardappels
- 3 eierdooiers
- 3 eetlepels olijfolie
- 175 gr. bloem
- gescheurde basilicumblaadjes voor de garnering
- olie of boter om in te bakken
Verhit de olijfolie in een pan en bak het gehakt in 3 - 4 minuten, daarna voeg je ui en look toe en die bak je nog 2 à 3 minuten mee.
Roer bloem en tomatenpuree erdoor en bak die een minuutje mee. Daarna voeg je runderbouillon, peterselie, tomaten en basilicum toe. Breng op smaak met peper en zout.
Bak alles samen 20 minuutjes op een laag vuur en laat dan afkoelen.
Kook voor de ravioli de aardappels gaar, pureer ze en meng er de eierdooiers en olie door. Breng op smaak met peper en zout en roer er daarna de bloem door. Je zult merken dat er dan een soort deeg ontstaat.
Leg het deeg op een met (veel) bloem bestoven werkblad. Verdeel het in stukken en vorm daar platte schijfjes van. Schep de vulling op één helft van elk rondje en vouw de andere helft over ve vulling heen. Druk de randen stevig op elkaar.
Smelt boter of olie in een pan en bak de ravioli in 6 à 8 minuten goudkleuring.
Dien de ravioli heet op en garneer het gerecht met gescheurde basilicumblaadjes.
Wij hebben er 2x heerlijk van gegeten: 1x met komkommer en sla, wat er een frisse toets aan gaf en 1x met een groentenratatouille, wat nog lekkerder was !
Smakelijk !
(Natascha)
Wijnen: een bezoek aan Azienda Agricola Tè Rosse, 20 minuutjes van bij ons
Iedereen kent wel iemand die zoveel levensvreugde uitstraalt en zo gepassioneerd over zijn werk praat, dat je er zelf enthousiast van wordt. Maar hoeveel 80-jarigen ken je die glunderend door het leven dartelen, kunnen praten over wijn alsof ze het over hun nieuwste minnares hebben en vol trots hun boek voorstellen over hun ervaringen tijdens de oorlog in het verzet (ondertussen al aan de tweede druk toe)?
Zo iemand is Pietro, de wijnboer die we gisteren bezochten. Een boeiend man met een interessante levensgeschiedenis die … niet onbelangrijk toch … lekkere biologische wijnen maakt, amper 5 euro per fles!
Niet minder enthousiast is zijn schoondochter. Ze vertelde ons dat schoonvader wel de baas is van de cantina, maar dat zijzelf verantwoordelijk is voor de wijngaarden (2 hectaren) en vanaf de lente vind je haar dan ook meestal buiten op het veld.
Toch heeft ze ook andere dromen. Zo wil ze in de toekomst meer zelf de mensen ontvangen die wijn komen kopen en de degustaties wat professioneler aanpakken. Liefst zou ze groepen ontvangen, pizza bakken, hapjes serveren en natuurlijk veel wijnen laten proeven.
Dat moest ze ons natuurlijk geen 2x zeggen want geef toe: kennis maken met een authentieke biologische wijnboerderij die er al staat sinds Napoleon deze streek doorkruiste en genieten van deze natuurlijke wijnen tijdens een echte zelfgemaakte Italiaanse cena. Voor wie houdt van plaatselijke, niet-commerciële initiatieven, lijkt ons dit een buitenkansje.
Daarom zullen we vanaf de lente regelmatig een degustatie-avond organiseren, waar niet enkel de wijnen, maar ook de zelfgemaakte fijne vleeswaren (van eigen beesten) en verse pizza (alles met uitsluitend biologische ingrediënten van hun eigen land) en uiteraard de gezelligheid centraal staan.
We kijken er zelf alvast naar uit!
(Natascha)
Kookworkshop in Acqui Terme
Een tijd geleden las ik een aankondiging in de krant die mij erg aansprak: "Laboratorio di cucina "Dolci Natalizi", een gratis kookworkshop met kerstzoetigheden. Het leek me een leuke activiteit voor mezelf, maar ook voor gasten.
Dus, we trotseerden de vrieskou ('t was -6°C toen we vertrokken) en belandden in een gezellige kerstdrukte in Acqui Terme. Ook voor de activiteit zelf was er wel wat volk opgedaagd (een 15tal personen), dus ik was optimistisch over 't verdere verloop. Als er volk afkomt, dan is dat een goed teken, dacht ik.
Niet dus ! Het bleken bijna allemaal mensen te zijn die elkaar kenden en die het dan ook helemaal niet erg vonden dat de koks gewoon hun ding deden en zij er zelf dus voor spek en bonen bijstonden. Zolang ze maar gezellig konden kletsen, waren ze al lang tevreden.
Ik stond er wat met open mond naar te kijken. Iets wat een ongelooflijk interessante activiteit had kunnen zijn, waar duidelijk moeite voor gedaan was (3 koks, materialen, aankondigingen in de krant...) bleek dus gewoon één of andere mislukte bezigheidstherapie voor de koks te zijn en een kletsclubje voor de toeschouwers.
Gelukkig sprong tijdens de "workshop" Diana binnen, een B&B eigenares uit de buurt waarvan ik al jaren met plezier de blogberichtjes lees: http://www.creativestructures.blogspot.com/
En zo eindigde het dat ook ik gezellig stond te kletsen en me nog weinig aantrok van alle activiteit in de keuken.
Bij deze kan ik dus onze toekomstige gasten afraden om naar dit kooklabo te gaan. Er zijn leukere dingen te beleven.
(Natascha)
Everzwijn stoofvlees
Een tijdje geleden kregen we van een plaatselijke jager een paar zakken toegestopt: stukken hert en everzwijn, allemaal van hier op onze heuvels. We wisten niet onmiddellijk wat ermee aan te vangen, dus ze vlogen de diepvries in.
Deze week was Nicolas in een avontuurlijke kookbui en hij viste één van de everzwijnzakjes eruit om er stoofvlees mee te maken.
We hebben er twee dagen van genoten en eerlijk gezegd, de tweede dag was het nog lekkerder dan de eerste. Ook heerlijk waren de knolselderpuree en vooral de kastanjepuree.
Het recept plukte hij van op het internet: http://www.smulweb.nl/1136105/koken/recept/Everzwijn-stoofvlees
En dit was het resultaat:
Misschien moeten we de jagers vragen of ze onze kokkerellende gasten geen stukjes willen verkopen. Geef toe, niets leukers dan experimenteren met plaatselijk wild. (Alee, behalve voor de vegetariërs dan)
(Natascha)
Kookvakantie in Agriturismo Verdita
Google eens “kookvakantie in Italië” en je merkt onmiddellijk dat dergelijke arrangementen hier erg populair zijn. Terecht natuurlijk, gezien de Italiaanse keuken over de hele wereld gekend en geliefd is.
Ook aan ons werd al vaak de vraag gesteld waarom we geen kooklessen organiseren. We koken graag en zeker niet slecht, maar om iemand anders les te geven heb je toch net iets meer nodig dan dat.
Dus, dat idee borgen we al snel op … tot Carmelita ons pad kruiste dankzij Twitter.
Carmelita groeide op in Malta, tussen de verse olijven, kappertjes, vis, fruit … Haar moeder, die bij familie en vrienden gekend stond omwille van haar fenomenale kookkunsten, wijdde haar in de geheimen van de Mediterrane keuken in.
Voor ze haar eigen kookbedrijfje in Bologna oprichtte, woonde en leefde Carmelita in Parijs, Lissabon, Londen, Cairo en Barcelona. Overal leerde ze meer over de lokale specialiteiten en wanneer ze samen met vrienden was, eindigde Carmelita altijd in de keuken.
In 1999 startte ze Cook Italy, dat kookvakanties in Italië organiseert. Al vrij snel werd Carmelita zo bekend binnen haar werkdomein dat ze door BBC2 uitgenodigd werd als televisiekok in het programma Saturday Kitchen.
Een paar recepten van haar die tijdens dit televisieprogramma aan bod kwamen, vind je hier: http://www.bbcgoodfood.com/search.do?filterItem=chef95.
Toen Carmelita ons voorstelde om hier - op onze agriturismo in Piemonte - kookvakanties te organiseren, moesten we niet lang nadenken. En nu staan we dus fier te pronken in haar kookagenda van 2010 !
Wie kooklessen op onze vakantieboerderij wil volgen, moet er snel bij zijn want Carmelita kiest ervoor om met kleine groepen (max. 4 à 6 personen) te werken, wat betekent dat er dus weinig plaats is.
In 2010 kun je bij ons op kookvakantie komen van 27-30 mei of van 2 tot 5 september.
Boeken gebeurt via de Cook Italy website: http://www.cookitaly.com. Ook andere data zijn in samenspraak met Carmelita mogelijk.
En wie er een langer verblijf aan wil breien kan hiervoor uiteraard bij ons terecht. http://www.verdita.com.
2010 is nog niet gestart maar is nu al veelbelovend. Een televisiekok die bij ons wil komen lesgeven en een opname in de reisgids “Logeren bij Belgen”. Benieuwd wat de toekomst ons nog meer brengt !
(Natascha)
Ristorante Da Maria, Genova
Zoals beloofd het verslagje van ons restaurantbezoek enkele weken terug in Genova. Natascha had ergens op een of ander Engelstalig forum iets gelezen over een klein typisch eethuisje dat je echt moet gezien hebben, wij dus op zoek.
Het zou een zijstraat zijn van één van de belangrijkere straten in Genova, maar eens we het gevonden hadden bleek “louche steeg” een betere omschrijving te zijn. Ook het uithangbord en redelijk onleesbare menu kwamen weinig vertrouwenwekkend over, maar goed, honger is de beste saus zeggen ze toch?
Eens binnen een hectische toestand zoals je enkel ziet in charmante Italiaanse films, overal volle tafeltjes met rode papieren nappen, een serveuse die in deze chaotische setting kilometers maalt mét de glimlach en enkel plaatselijke mensen, waaronder vele ‘oudjes’ uit de buurt die hun dagschotel komen eten.
Het menu is met de hand geschreven en naarmate de middag vordert worden steeds meer gerechten geschrapt wegens ‘op = op’ en vermits we eerder laat waren bleek de keuze al eerder beperkt, toch een onvervalste trofie met Genovese pesto gegeten, een heerlijke brodo met ravioli, plus gevulde groentjes.
Er was amper plaats en tijd maar toch mocht ook onze hond ergens een plekje proberen bemachtigen én kreeg ze onmiddellijk en vriendelijk een bakje water, voor ons altijd een bijkomend criterium om de gastvrijheid te beoordelen.
We betaalden uiteindelijk amper 13 euro met twee en waren een ervaring rijker. Voor wie op zoek is naar iets ‘authentieks’ verdient dit tentje (in tegenstelling tot hun toilet, ) zeker een bezoekje waard.
Achteraf ontdekten we zowel op internet als in (reis)brochures over Genova dat ‘Da Maria’ zowat door Jan en alleman wordt aangeprezen en nu dus ook door ons, funny.
(Nicolas)
Wijn : bezoek aan Cantina La Maranzana
Vorige week zondag waren we weer op verkenning. We willen zoveel mogelijk info verzamelen over de plaatselijke wijnhuizen, wijnboeren en cantina's want we hebben ontdekt dat er onder onze gasten nogal wat wijnliefhebbers blijken te zitten.
Zondag was het de beurt aan Cantina La Maranzana (http://www.cantinamaranzana.it/). Eén van de leden, Barbara, leerde ik per toeval via Twitter kennen en via die weg hoorde ik ook dat ze elke zondag van november "Una domenica in campagna" organiseren.
Om er te geraken, rij je door een indrukwekkend wijngebied dat bij de meesten helemaal niet gekend is. De Cantina met winkel is verbonden aan een gebouw dat je vanbinnen niet beter kunt omschrijven als "wijnfabriek". Er wordt hier dan ook jaarlijks 6 000 000 liter wijn geproduceerd in samenwerking met 200 wijnboeren uit de streek. En dan moet je weten dat ze in het dorp ernaast een nog grotere productie hebben. Je kunt het je bijna niet voorstellen hé.
We werden in Cantina La Maranzana hartelijk verwelkomd met hapjes en natuurlijk wijn à volonté. Daarna kregen we een uitgebreide rondleiding met uitleg over het wijnmaakproces en als top of the bill werden we daarna verwend met een lunch met allemaal hapjes.
Het was echt genieten geblazen !
Uiteraard is er ook gesproken over samenwerkingsmogelijkheden en er is ons beloofd dat we steeds mogen bellen indien gasten een rondleiding wensen. Ik kan je verzekeren: het is de moeite !
(Natascha)
Paddestoelenkoorts
Grappig hoor, die paddestoelengekte hier. Iedereen is erover bezig, in de winkel, op facebook, ...
Met kilo's porcini (eekhoorntjesbrood) komt iedereen naar huis, terwijl Nicolas en ik tot voor kort door de bossen wandelden zonder ook maar één enkele eetbare paddestoel te herkennen.
Toen we tijdens één van die wandelingen Roberto, de plaatselijke truffelzoeker, tegenkwamen kon hij het niet langer aanzien. De volgende dag stond zijn vrouw aan de deur. Zij zou mij eens leren hoe ik paddestoelen moet zoeken. Ze verwittigde mij dat het al een beetje laat was (het bos was bijna kaalgeplukt) en we misschien niet veel meer zouden vinden, maar ééntje dat moest nog wel lukken.
Ik had geluk, we vonden een hoop porcini en ook nog een andere soort (met rode melk vanbinnen). Tja, de namen ken ik natuurlijk nog niet allemaal.
porcino (eekhoorntjesbrood):
ons mandje:
Sindsdien ben ik ook enkele malen alleen op zoek gegaan en de laatste keren heb ik een ware schat ontdekt, de "ovolo buono" wordt die hier genoemd. Ik las op het internet dat dit één van de meest gegeerde wilde paddestoelen is. Mijn eerste zak heb ik aan mijn paddestoelenlerares geschonken. De tweede zal ik vandaag zelf proberen klaarmaken.
Super toch hé, dat je zo het bos in kan lopen om je maaltijd bijeen te scharrelen.
We hebben al gemerkt dat de "foodies" onder onze gasten dit ook erg appreciëren. Zelf tijm, rucola of jeneverbessen plukken en gebruiken in de keuken; het geeft toch meer voldoening dan het in de supermarkt te kopen.
(Natascha)
Paddestoelen-time !
Het herfstgevoel begint er langzaamaan toch aan te komen, niet in het minst vanwege de paddestoelenobsessie van onze dorpsgenoten. Ze weten dat wij veel wandelen, dus de terugkomende vraag is telkens opnieuw "Hebben jullie paddestoelen gezien?"
Ze schudden verbaasd hun hoofd wanneer blijkt dat we wel allerlei paddestoelen gespot hebben, maar hun niet kunnen vertellen over welke - al dan niet smakelijke - soorten het ging.
Dus, het werd tijd voor een lesje. Zoon en schoondochter van de boswachter kregen als taak om ons paddestoelenles te geven. Ze toonden ons verschillende soorten en natuurlijk kregen we er gratis kookles bovenop. Want wie geen paddestoelen herkent, kan ze natuurlijk ook niet klaarmaken. Dat leek hun alleszins klaar als een klontje.
We kregen ook twee zakken "funghi" om te oefenen. Een beetje argwanend zijn we aan het kokkerellen geslaan, het was toch een hele ervaring om versgeplukte paddestoelen uit de Meranese bossen te eten.
De dag erop ging ik, gewapend met een mandje, op pad. En je gelooft het nooit, ik vond een plek waar wel 100 van die paddestoelen groeien. Met mijn mandje vol, fier als een gieter kwam ik thuis en maakte ik er een verse risotto mee.
Dat ik de juiste exemplaren geplukt heb en niet hun giftige tegenhanger, blijkt uit het feit dat we ondertussen 2 dagen verder nog altijd springlevend zijn.
(Natascha)
Recept: Zoetzure sardines
Vorige keer stonden de verse sardines in promotie in onze gebruikelijke supermarkt en kocht ik 700 gr, nog niet schoongemaakt uiteraard.
Eens thuis zocht ik in ons momenteel toepasselijk () kookboek ‘De geheimen van La Cucina Povera’ en vond een receptje waar je je handen aan vol hebt maar het plezier achteraf is des te groter. Eén van de eigenschappen van deze ‘arme’ keuken is dat er zoveel als mogelijk gewerkt wordt met seizoensproducten, bij voorkeur uit de eigen streek maar dat er dikwijls wel tijd moet worden ingestopt, time is money geldt hier namelijk (nog) niet.
Tijd had ik, sardientjes ook, zin om ze op te eten nog meer, dus begon ik aan het volgende :
- verse sardientjes
- bloem
- olijfolie
- 500 gr rode ui
- 60 gr fijne suiker
- 60 gr amandelschilfers
- 60 gr rozijntjes
- 60 ml witte wijnazijn
Mijn eerste werk was het schoonmaken van de visjes, beseffend dat Natascha een absolute hekel heeft aan graten en dat je dan met sardines niet zo goed zit, dus deed ik extra mijn best om ze graatvrij te krijgen. Eerst met een scherp mesje de kop er af, dan de buikholte opensnijden, dan openplooien en onder kraan ingewanden wegspoelen, dat voorzichtig afdeppen en uiteindelijk het meest delicate, de ruggengraat voorzichtig lostrekken.
Ik snapte alsmaar beter wat bedoeld werd met ‘een beetje een bewerkelijk gerechtje’, in mijn 700 gram zat toch wel een visje of 40.
Daarna mag je ze rijkelijk bestrooien met peper en zout en bestuiven met bloem en kort goudbruin afbakken in hete olie.
Daarna de uien in fijne ringetjes fruiten op lagere temperatuur, tegen het einde de suiker, amandelen en rozijnen er door roeren tot alle suiker is opgelost. Azijn toevoegen en nog één minuut doorroeren.
Elk sardientje één voor één mooi op een schaal schikken, ajuinmengsel er over doen en dan…één dag in de koelkast laten staan, pas vierentwintig uur later serveren met veel vers gemalen peper, geloof mij, het werk en het wachten waard, je hebt gedurende twee dagen een echte authentieke Italiaanse antipasta voor geen geld!
(Nicolas)
Restaurants
Vorig week waren mijn moeder en haar man, Raymond, hier op logement en los van de gezellige uitstappen (o.a. Asti en Acqui Terme) is er nogal wat afgegeten, gedronken en geproefd.
Thuis maakten wij ’s avonds eens pasta met vongole en een aardappelgerechtje met verse inktvis, op een middag zorgde Raymond voor een heerlijke omelet met verse porcini.
Daarnaast werden veel restaurantjes bezocht, waaronder een absolute aanrader in Alba (wij waren toen zelf niet mee, maar mij ma vond het uitzonderlijk. Hetzelfde hadden we al gehoord van twee van onze andere gasten – met dank aan Guido en Mieke, de ‘ontdekkers’ van dit pareltje), allen dus naar http://www.osteriadellarco.it/home-arco.htm
Zelf gingen we wel mee naar il ‘Castello di Bubbio’, een zeer mooi restaurant (http://www.castellodibubbio.it/eng/home.html) in een vernieuwd kasteeltje waar je ook kan overnachten en waar ze tevens nog hun eigen wijnkelders hebben. Het dorpje Bubbio is op zich ook charmant.
Eerst was er niemand in het restaurant maar korte tijd na ons zat het er behoorlijk vol, en terecht! Het kader is adembenemend en ook het eten zelf mag er zeker zijn. Die avond was er een menu van 32 euro/persoon met alles er op en eraan maar vermits wij eerst in Asti een aperitiefje hadden genomen -uiteraard met de obligate hapjes erbij- mocht het iets minder zijn.
We kregen vooraf een glas witte wijn met hapje aangeboden en elk van ons had een andere lekkernij besteld, van ravioli over soufflé van courgettebloemen met robiola tot een soort Osso Buco alsook lamskoteletjes, eindigend met een variatie van desserts op basis van koffie. Perfect en alles voor een aangename prijs!
Vanaf nu worden deze twee adresjes opgenomen in onze zich steeds maar uitbreidende lijst voor onze gasten van goede eet- en drinkadresjes in onze buurt of tijdens uitstappen.
(Nicolas)
Chocoladetaart
Deze chocoladetaart mag ik echt niet teveel maken. Hij is zo lekker dat ik er wel 3 stukken op een dag van kan eten, wat ik dan natuurlijk ook doe 
.
(Natascha)
Wilde druiven
Op ons terrein en dat van de buren groeien heel wat wilde druiven op plekken waar vroeger waarschijnlijk wijngaarden waren aangelegd. Mooi om te zien, maar helaas, helemaal niet lekker en wijn kun je er ook al niet van maken. Dan maar een paar fotootjes getrokken.
Ondertussen gaan alle gesprekken hier in de buurt over de wijnoogst die dit jaar, dankzij het prachtige weer, vroeger gestart is. Men zegt dat het een goed wijnjaar wordt.
Ook de wijnfeesten komen er aan ! Dat mogen we niet aan ons voorbij laten gaan hé.
(Natascha)
Barolo
De meeste van onze gasten blijken allemaal gedreven wijnkenners te zijn (ikzelf ben eerder wijndrinker, ) en rijden dan ook enthousiast door de bekende wijnstreken, met als hoogtepunt natuurlijk het dorpje Barolo, de bakermat van deze wereldberoemde wijn.
Gisteren maakten ook wij deze tocht door de adembenemende wijnvelden, de druiven zijn nu immers bijna klaar om geoogst te worden. In Barolo zelf bezochten we de regionale enoteca (http://www.baroloworld.it) waar je voor amper 5 euro van drie verschillende Barolo’s kan proeven.
Alweer een aanrader, dus ! Daarna kan je daar of in de vele lokale wijnshops een voorraadje inslaan (let wel, de goedkoopste die wij vonden was rond de 23 euro, naar Belgische normen nog steeds een weggevertje maar voor hier….) en vervolgens een hapje eten op één van de terrasjes.
Op weg naar huis gingen we nog langs bij onze lokale wijnboer en vulden voor de derde keer dit seizoen onze kelder aan, onze flessen verkopen als zoete broodjes, .
Geïnspireerd als we waren kochten we bij hem nu ook onze eerste zes flessen Barolo, een 2004 dan nog, volgens de officiële listings één van de tien excellente jaren sinds 1947, als onze gasten hem niet allemaal opkopen proeven we hem begin september als mijn ouders langskomen, spannend!
(Nicolas)
Eataly Torino
Op precies anderhalf uur rijden van bij ons bevindt zich het walhalla van eten en drinken, Eataly in Torino.
Het zicht bij aankomst is niet bemoedigend: men heeft niet de moeite genomen om ook maar enige bewegwijzering ernaartoe aan te brengen, mensen met karretjes gevuld met water en andere etenswaren komen af en aan alsof het een ordinaire supermarkt betreft, en de buurt biedt een eerder troosteloze aanblik met veel beton en parkings.
Ben je echter bereid om je eerste scepticisme te vergeten, dan ontdek je een verborgen parel rond alles wat met eten en drinken in Italië te maken heeft.
En wat voor spijzen dan nog: enkel de beste kwaliteit, bij voorkeur zo natuurlijk mogelijk en een onvoorstelbaar gamma aan o.a. olijfolie, pasta, confituren (zoet en zout), koekjes, azijnen, kruiden en andere lekkernijen.
Daarnaast is er ook een zeer uitgebreide keuze aan alle Italiaanse kazen die je je maar kan voorstellen, idem dito voor wat betreft ham en andere charcuterie, allemaal aantrekkelijk gepresenteerd. Tevens is er verse vis te krijgen, alsook schaaldieren, een verse vleesstand en een indrukwekkende variëteit aan olijven, alsook een groenten- en fruitstand.
Beneden is er een birreria én daarnaast uiteraard een indrukwekkend assortiment aan wijn, gaande van 1,8 euro per liter van het vat tot flesjes van meer dan 400 euro. Iedereen komt dus aan zijn trekken.
Lang geleden dat ik nog zo glunderend heb lopen winkelen, kuierend tussen de lekkerste Italiaanse hapjes die je kan bedenken, allemaal uitgestald met oog voor detail en esthetiek, al mijn zintuigen werden aangenaam geprikkeld.
En als top of the bill en onvermijdelijk voor echte Italianen die –net als ik- grote honger krijgen van al dat lekkers te zien maar liefst 8 restaurant(jes), het merendeel met krukken aan een toog, enkelen ook met tafeltjes, elk volgens zijn eigen specialiteit. Er is een vleesrestaurant, één enkel met vis, één met kaasschotels en charcuterie, louter groenten, een pastaresto, een brooderie, een patisserie, of course een gelateria, bij het bierhuis hoort een hamburger-worst eetplaats en bij de wijn is er een wijnproefplek waar je elke week vier andere wijnen blind kan proeven voor 9 euro.
Net voor ons vertrek nog een ijsje, een knapperende cornet en met daarop frula (als ik dit goed onthouden heb) een combinatie van aardbeien en een soort wijn, om duimen en vingers af te likken!
Als jullie nu beginnen denken dat ik aandelen gekocht heb in Eataly en het daarom zo aanprijs…dat is niet zo, we zijn gewoon allebei én gek op lekker eten en drinken én ze volgen daar de door ons zeer gewaardeerde principes van de Slow Food beweging én we kunnen ons perfect vinden in hun huisslogan :
“Het leven is te kort om niet lekker te eten en te drinken”
http://www.eatalytorino.it/eatalytorino/welcome.lasso
(Merana)
Receptje
Eén van onze huidige gasten is chef-kok en vroeg gisteren wat wij die avond zouden eten en vermits ik juist bezig was onze voorraad Bolognaise saus aan te vullen was mijn antwoord evident.
Hij vertelde wat hij ging maken en het klonk zo eenvoudig maar zo lekker dat ik het onlangs voor mijzelf ook probeerde (Natascha was naar het bedankingsdiner van Merana voor alle mensen die hadden meegeholpen op het feest van afgelopen weekend, ik niet dus…) mits volgend recept (met dank dus aan Eelco) :
- twee flinke tenen look fijngesnipperd samen met twee fijngehakte ansjovissen en een fijngemaakt pepertje zachtjes afbakken in (veel, niet zuinig zijn) olijfolie
- op het eind blussen met witte wijn en beetje laten inkoken
- tomaat (beste die je kan vinden, uit onze moestuin was dat een heerlijk rijpe cuor di bue) in blokjes toevoegen en een blikje tonijn of zalm, slechts korte tijd laten mee warmen zodat de tomaat nog enigszins ‘beet’ bewaart
- pasta ondertussen koken en beetje kookvocht opvangen
- pasta door de saus gieten, peper en zout toevoegen, beetje vers gesnipperde basilicum en kookvocht om de juiste graad van smeuïgheid te verkrijgen en aan tafel vers geraspte Parmezan
- smullen, na amper vijftien minuutjes werk
Met een fris glaasje lokale witte wijn erbij overviel mij dat “Als Berlusconi in Italia”-gevoel (Italiaanse verbastering van de uitdrukking “Als God in Frankrijk”, ), genieten!
(Nicolas)
Nieuw bakseizoen
Een nieuwe zomer en dus nieuwe culinaire uitprobeersels van Natascha.
Onze fruitboomgaard (te groot woord voor die enkele vijgenbomen, enkele pruimenbomen, twee vlierbomen en een eenzame appelboom, maar soit) zal het geweten hebben.
De eerste verse vijgenconfituur smeren we ondertussen op onze boterham, crostata met vijgen passeerde ook alweer de revue en gisteren werd een vijgenbrood gemaakt, op de foto ziet het er alvast lekker uit, nu nog proeven.
Ook werd er iets bizars gedaan met allerlei fruit door elkaar, ze kookte het, goot de dag nadien het sap af, kookte dat opnieuw, goot alles terug samen en dit zo enkele dagen na elkaar.
Als uitsmijter mengde ze het boeltje met veel mosterd (yep, je leest goed) en na het hevig opschrikken was ik verbaasd door de smaak, een soort zoet/zure confituur voor bij charcuterie en kaas, een eigen variant van de hier zie populaire ‘mostarda’.
Onze kippen worden dan ook dagelijks fel aangemoedigd hun eiproductie een beetje op peil te houden, ontbijt serveren én een ‘patissier’ in the house betekent immers overuren voor Kwik, Kwek en Kwak!
(Nicolas)
Wijn
't Heeft lang geduurd, maar dankzij de komst van onze eerste gasten is het gelukt, we bezochten eindelijk een wijnboer!
Een kleine biologische producent die dolenthousiast zijn wijnen aanprees en nog echt met volle overtuiging het ganse geuren- en kleurenpallet wist te beschrijven.
Gelukkig was Natascha’s tante mee die behoorlijk wat afweet van wijnen – bij mij blijft het beperkt tot ‘lekker’ of ‘iets minder mijn smaak’- zodat we konden proeven als echte ‘kenners’.
Er waren geen kaasjes, salami of andere hapjes en ook geen stijlvol ingerichte proefruimte, gewoon tussen de eiken vaten en de distilleermachines zoveel wijn proeven als je wil zodat je niet afgeleid raakt van datgene waarvoor je uiteindelijk komt, de wijn.
En die is echt zeer goed, we kochten een Chardonnay tardi en een rode Nebbiolo, beiden van zijn eigen terreinen en dus 100% bio, dan nog een droge, fruitige witte wijn en een voortreffelijke Barbera Superiore voor zeer aantrekkelijke prijzen.
Dus vanaf nu kunnen we onze gasten (en onszelf natuurlijk, ) plaatselijke wijn aanbieden en doorverwijzen naar een nieuw leuk adresje, Azienda Vitivinicola Canonica.
(Nicolas)
Korianderdressing
Wegens teveel koriander (uit de kruidenton) heb ik dit korianderreceptje gemaakt:
In een kom creme fraiche, 3 eetlepels citroensap, citroenrasp, mosterd, knoflook en koriander tot een romige dressing kloppen. Naar smaak peper en zout toevoegen.
En nu naar de moestuin voor sla
(Natascha)
Bosaardbei
Terug van nooit weggeweest!
I’m back!
Ik weet, niemand heeft mij gemist, daarvoor waren de blogjes van Natascha te leuk, maar toch, vanaf nu moeten jullie mijn bijdragen ook weer doorstaan. ()
De voorbije maanden stonden zo in het teken van de verbouwingen dat ik ’s avonds de moed noch energie meer had achter mijn laptop te kruipen, bovendien zouden mijn ‘avonturen’ onnoemelijk saai geweest zijn, schilderen, schilderen en nog eens schilderen afgewisseld met
beton, cement, kalk, zand….spannend hé.
De werken zijn nu eindelijk in een eindfase aan het komen, het vierde en laatste appartement zou eind volgende week volledig af kunnen zijn, er moet dan nog enkel een slaapkamer -ja hoor!- geschilderd worden maar momenteel vechten we nog een beetje met de kleurkeuze.
Dus terug tijd voor andere dingen, zeker nu ik drie dagen ravioli-weduwenaar ben, Natascha helpt immers elke avond mee op de hier in de wijde omtrek legendarische Merana-raviolifeesten.
Ik ben vrijgesteld wegens -afhankelijk van tegen wie we het moeten uitleggen- te moe/geen groepsmens/te lui/te veel verf aan mijn handen/geen goesting….
Als troost voor mijn eenzaamheid (
) bakte Natascha deze namiddag een taart, jaja, goede gewoontes verleer je niet snel. Deze keer was het niet zomaar een cake (ook lekker natuurlijk) maar een Clafoutis met bosaardbeien, hemelse smaak.
De vruchtjes plukten wij dagvers in, je raadt het nooit, het bos, wel niet gemakkelijk, ze zijn zeer klein en verbergen zich goed, veel bladeren en de kopjes naar beneden hangend zodat het lijkt of er enkel groen te zien is, als je er dan een beetje met je handen doorheen roefelt vallen kleine rode stipjes op en dan heb je ze, pure aardbeisnoepjes!
(Nicolas)
De beroemde Meranese ravioli
Elk jaar worden in Merana ravioli feesten gehouden (in juni), waarop 100den kilo's ravioli worden verorberd. Die worden niet aangekocht, maar allemaal met de hand gemaakt door mijn dorpsgenoten ... en sinds dit jaar help ik ook lustig mee !
Gedurende 3 maanden (!) komen 20 à 30 mensen 3 avonden per week samen om ravioli's te maken. De meesten komen elke avond, de jongere generatie (waaronder ikzelf) springt af en toe bij.
Het is eigenlijk niet te geloven hé, hoeveel werk er daarbij komt kijken.
Hopelijk genieten jullie er nu extra van wanneer jullie op onze raviolifeesten van deze plaatselijke lekkernij proeven !
Deze heb ik gemaakt:
(Natascha)
Koken met bloemen
Zoals beloofd heb ik het recept voor de primula-frittata uitgeprobeerd, en het was de moeite !
Makkelijk, lekker en een heel mooi resultaat ... al zeg ik het zelf. Proeven kunnen jullie natuurlijk niet (of 't is dat jullie volgend jaar eind maart / begin april langskomen), maar de foto's spreken voor zich, of niet?
links de sleutelbloemen, rechts eitjes van onze eigen kippen
schaaltje inoliën, alles samenklutsen, beetje peper en zout...
en dit is het eindresultaat:
Smakelijk !
(Natascha)
Wijnen - deel 1
Wijn, ... het lijkt ongelooflijk dat we er tot nu toe zo weinig aandacht aan besteed hebben in onze blog gezien het belang ervan voor deze streek.
Maar ja, we zijn nu eenmaal geen grote wijndrinkers, nog lang geen echte Italianen dus, ook al ben ik een halveke .
Voor wijnfans is Piemonte het aardsparadijs. Ik denk dat je hier weken nodig hebt om alle enoteca's en wijnboeren af te rijden waar je heerlijke wijnen kunt proeven.
Er zijn de 12 officiële regionale enoteca's die wijnen uit de eigen streek promoten en waar exposities, degustaties en rondleidingen georganiseerd worden. De helft ervan heeft daarenboven een eigen restaurant, waar je naast wijnen ook typische streekgerechten kunt proeven.
En dan zijn er nog de 100den kleinere enoteca's en niet te vergeten, ook de wijnboeren zelf, waar je kunt genieten van een glaasje en een hapje.
Zo is er een prachtig adresje in Bubbio, La Bottega del Vino. Gelegen aan de ingang van Bubbio, in een indrukwekkend gerestaureerd pand kun je er de meest delicate wijnen proeven in combinatie met robiola, de typische streekkaas (prijs vanaf 7 euro / degustatie van een glas wijn met een bordje kazen). Ook organiseren ze regelmatig thema-avonden. Meer info hierover geven ze op Facebook, je vindt ze onder de naam 'Stagionatura Arbiora'.
Bottega del Vino Langa Astigiana - Bubbio
Ook in Santo Stefano Belbo ontdekten we een sympathiek wijn-adresje in een schattig straatje.
Enoteca Momenti di Vino - Santo Stefano Belbo
(Natascha)
Restaurant Antica Mansio in Piana Crixia
Tja, het is niet omdat je bezoek hebt, dat het werk niet doorgaat hé. Gelukkig kunnen we onze taken een beetje aanpassen aan de situatie en dus kozen we ervoor om tijdens het zusjesbezoek een nieuw restaurantje uit te testen.
2 weken geleden gingen we naar de opening ervan: allemaal hapjes, veel volk en muziek. Een blik op de menu leerde ons dat het wel de moeite kon zijn om gasten naartoe te sturen. Maar ja, er moest dus ook nog geproefd worden en dat gebeurde deze week samen met mijn zus en haar zoon.
Je kunt natuurlijk niet alles van de menu proeven, dus we zijn gestart met de "afdeling" pizza's en waren zeer aangenaam verrast.
De pizza's worden op het moment zelf bereid en vanuit de zaal heb je zicht op de pizzaoven waar het allemaal gebeurt. Alle geproefde pizza's werden meer dan goedgekeurd en ook qua hoeveelheid was het meer dan genoeg.
En ook niet onbelangrijk: het was er lekker warm (op dat laatste letten wij momenteel heel erg gezien wijzelf de winter zullen moeten doorkomen zonder centrale verwarming) en heel dichtbij (6 km)
Het taartenbakvirus (bericht van 05/10/2008)
Toen Milau en haar vriendin vorig weekend de planning mochten opmaken, stond als eerste op de agenda : taarten bakken. Op het internet vonden ze een recept, ze zochten zelf alle ingrediënten bijeen en gingen aan de slag.
Ziehier het resultaat: 
Onze toekomstige gasten zijn bij deze gewaarschuwd: het taartenbakvirus is erg besmettelijk, zeker met verse eieren en confituur binnen handbereik.
(Natascha)
Pasta time (bericht van 24/09/2008)
Na de zomer van de crostata (verse confituurtaart) is nu de herfst van het pasta maken aangebroken.
Dankzij kwik, kwek en kwak hebben we een regelmatige aanvoer van eieren en die moeten op natuurlijk.
Met een recept van Jamie Oliver in de hand ben ik aan de slag gegaan en kreeg ik dit prachtige resultaat :
(Natascha)
Beenhouwer (bericht van 19/09/2008)
Normaal kopen we ons vlees in de Bennet (supermarkt), maar vandaag waren we toevallig in ons buurdorp Spigno Monferrato en dachten we even snel de plaatselijke beenhouwer binnen te wippen voor wat vleeswaren.
Tja, "snel" is een woord dat niet echt past bij wat we er meemaakten, maar het was echt genieten geblazen van het spektakel.
Elk stuk vlees werd secuur afgesneden met een vlijmscherp mes, telkens vergezeld met uitleg over het waarom dat nu net dat stukje vlees het meest geschikt is voor het gerecht dat de koper wil klaarmaken.
Ondertussen werd lustig gebabbeld in het plaatselijk dialect. We vermoeden dat alle weetjes uit het dorp besproken werden, maar gezien we er beiden geen snars van verstaan hebben, is dit giswerk.
Toen het uiteindelijk onze beurt was en we salami bestelden, kregen we als weetje mee dat we altijd een salami moeten kiezen die "uitgekleed" is. Wij natuurlijk met onze mond open kijken naar die mens ... Tja, wat moet je je voorstellen bij een salami die uitgekleed is???
Blijkt dat er dus wit op het vel moet liggen, dat zou overtollig vet of zo zijn dat van binnen in de salami naar buiten gekomen is. De vrouw van de beenhouwer zei dat er natuurlijk ook wel salami's zouden bestaan die dit niet hadden, maar ook goed waren. De blik van haar man sprak boekdelen, "No way" leek hij te denken.
Nicolas vroeg dan of we botten voor de hond konden kopen. "Nee" zei ze, "die krijg je gratis". Om zeker te zijn dat ze het juiste stukje koos (jaja, ook botjes voor de hond zijn niet allemaal gelijk) wou ze weten wat de grootte was van onze hond.
En op de valreep pikten we ook een uitleg mee dat gehakt om rauw te eten lichter van kleur moet zijn. Hoe je dit bekomt is door de stukjes te kiezen die niet doorbloed zijn. Uiteraard wordt dit gehakt op het moment zelf klaargemaakt, zodat de klant precies ziet wat erin zit.
Je raadt het, we waren niet op 1 2 3 buiten, maar hebben ons voorgenomen om vanaf nu ons vlees niet meer in de Bennet te kopen, maar hier. Dit is een te leuke ervaring + het is toch een stuk echter op die manier hé.
Uiteindelijk, Bennet of Delhaize, da's toch allemaal een beetje hetzelfde, maar zo'n plaatselijk beenhouwer, die heeft nog een geheel eigen charme.
(Natascha)
Vijgen in rode wijngelei (bericht van 28/08/2008)
Vijgen in rode wijngeleiDit receptje heb ik net gemaakt. Nog geen idee of het lekker is, maar het ziet er alleszins niet slecht uit.
(Geïnspireerd door: http://www.devlamindepan.nl/index.html?mm/mvoor0067.htm)
· Ingrediënten
- 30 verse vijgen (kleintjes, van onze eigen boom)
3 dl rode wijn (beetje bruisend, streekwijn van hier)- 4 lep
els suiker en een beetje fruttapec - 2 schijfjes sinaasappel
- 2 schijfjes citroen
- kaneel
· Bereiding:
- Verwarm de wijn in een pan
- Los de suiker hierin op
- Voeg vervolgens de sinaasappel- en citroenschijfjes toe
- Voeg kaneel naar smaak toe en laat 3-4 minuten koken
- Was de vijgen en snijd ze kruiselings in bij het steeltje
- Doe ze bij de wijn en breng dit aan de kook
- Af laten koelen
- Schep de vijgen en de schijfjes sinaasappel en citroen uit de wijn
- Koek de wijn tot een kwart in en voeg een theelepel fruttapec toe
- Halveer de schijfjes sinaasappel en citroen en schik ze op 4 borden
- Leg de vijgen erbij en overgiet ze met de saus
