Italie hondonvriendelijk???
Soms kom ik op forums berichtjes tegen over hoe hondonvriendelijk Italië wel niet is of stellen mensen ons daar vragen over.
Gezien wij hier nu al eventjes wonen samen met Indy, onze dalmatier, is het misschien interessant om een paar vooroordelen uit de wereld te helpen over Italië en honden.
Muilkorf: niemand heeft die bij, ook al is die in openbare gebouwen en op het openbaar vervoer verplicht. We komen echt overal met de hond en slechts 1x mocht ze ergens niet binnen zonder muilkorf (de Fnac in Genua).
Wij geven onze muilkorf mee aan gasten voor 't geval ze eens op stadsbezoek gaan en er niet gerust in zijn.
Hondvriendelijkheid: in onze streek krijgen we hoofdzakelijk enthousiaste reacties op onze hond. Wanneer we haar bij een beenhouwer buiten willen laten (omdat er een plakaat hangt met "honden verboden") krijgen we bijna onder ons voeten. Overal willen ze dat we haar mee naar binnen nemen, enkele uitzonderingen zijn er natuurlijk.
Onlangs waren we op een terrasje in San Remo en daar kwamen ze zonder dat we iets vroegen een bakje water brengen. In het outlet centrum van Serravalle Scrivia staan overal bakjes water voor de honden. Soms kijken ze in restaurants even bedenkelijk wanneer je water vraagt. Dat is niet omdat ze het een vervelende vraag vinden, maar betekent meestal dat ze nadenken waar ze het in kunnen schenken. Ze willen namelijk geen hond laten drinken uit iets wat later door mensen zal gebruikt worden.
In de natuurparken hier moet de hond in feite aangelijnd worden, net als in België. Wij wonen in de buurt van een natuurpark, maar behalve tijdens een geleide wandeling, hebben wij onze hond nooit aangelijnd.
Italianen delen honden op in 2 categorieën: werkhonden (zitten zielig in een hokje tot ze mogen gaan jagen of ze hangen aan een koord als waakhond) en gezelschapshonden (die vertroeteld mogen worden). Hun gedrag naar honden toe, is dus wat dubbel. Maar zoals ik al zei: naar onze hond is iedereen altijd al erg positief geweest.
Logies: wij hebben vooral ervaring met agriturismo's (vakantieboerderijen) en daar zijn honden vaak welkom. Het staat niet altijd expliciet vermeld, maar het loont de moeite om het te vragen.
Vorig jaar hebben we 2x gasten met een hond gehad en ook zij hebben ontdekt dat Italië veel hondvriendelijker bleek dan ze verwacht hadden.
Italië is erg groot en er zijn dan ook veel verschillen, dus ik kan enkel spreken over onze streek. Ik kan mij inbeelden dat je 1000 km zuidwaarts andere ervaringen kunt hebben, maar daar kan ik me dus niet over uitspreken.
Heb je andere ervaringen, of wil je iets toevoegen? Plaats gerust een opmerking ! Hoe meer info, hoe beter.
Indy (rechts) en Norah (links), één van onze gasten
Indy en Elmo (één van onze gasten) op wandel
(Natascha)
Reistrends 2010
Ons eerste blogje van 2010, dus allereerst : een spetterend nieuw jaar gewenst waar jullie hopelijk veel mogen reizen en dromen !
Ondertussen duiken overal de lijstjes op met trends voor 2010 en vooral deze over reizen wekken natuurlijk onze interesse.
Goed nieuws volgens De Standaard, want hun trends zijn:
- Slow Holiday
- Duurzaam is een ordewoord
- Butler inbegrepen
Ok, we geven toe, een butler hebben we hier niet, maar de andere twee vinden we wel erg goed aansluiten bij ons concept. We liggen hier namelijk op een plek midden in de natuur waar je vanzelf vertraagt en geniet.
En op vlak van milieuvriendelijkheid dragen we ook ons steentje bij met onze zonnepanelen, houtboiler en biologische lavendelteelt.
2010 wordt dus een topjaar ! 
(Natascha)
Aardbeving in Italië
Ook wij moesten via het internet (De Belgische krant De Standaard nota bene) vernemen dat er in midden Italië een zware aardbeving geweest is. Wij zijn gelukkig een stuk noordelijker, dus hebben zelfs geen klein trillinkje gevoeld.
Klinkt wel verschrikkelijk: zeker 20 doden en minstens 30 vermisten. Via deze weg willen wij ons medeleven betuigen aan alle slachtoffers van deze ramp.
Het doet ons nog maar eens beseffen hoe machteloos wij als mensen kunnen staan tegenover de natuur, ook al denken we vaak alles onder controle te kunnen krijgen.
(Natascha)
Daar is de lente !
Zoals reeds lang aangekondigd mag ik eindelijk (vier dagen te vroeg, I know) de lente inluiden –vandaag Natascha de ganse dag buiten in T-shirt gezien dus het moet wel lente zijn!- en alweer kan niemand dat beter dan Jan De Wilde (zie destijds de eerste sneeuw), lees en geniet :
Daar is de lente, daar is de zon
Bijna, maar ik denk dat ze weldra zal komen.
De falus inpudibus staat al in bloei
En de blaadjes krijgen bomen.
Mijn vrouw en mijn kat zijn allebei krols
Het valt me moeilijk ze rustig te houwen.
Ik zal binnenkort weer een hele boel
Nesten moeten bouwen
Daar is de lente, daar is de zon
Bijna, maar ik denk dat ze weldra zal komen.
De falus inpudibus staat al in bloei
En de blaadjes krijgen bomen.
De bloempotten barsten open met 'n knal
En de meisjes ontbloten de kuiten.
De bouwvakkers hebben na een nare tijd
weer iets om naar te fluiten.
Daar is de lente, daar is de zon
Bijna, maar ik denk dat ze weldra zal komen.
De falus inpudibus staat al in bloei
En de blaadjes krijgen bomen
Daar is de lente, daar is de zon
Bijna, maar ik denk dat ze weldra zal komen.
De falus inpudibus staat al in bloei
En de klokken vertrekken naar Rome(n)
Of het moest Gorki zijn natuurlijk, kort maar krachtig :
Weg met de winter,
Weg met de winter,
Leve de lente, leve de lente…
Nu nog zaterdag Tommeke Boonen die de Primavera hier achter onze hoek (bij wijze van spreken hé) wint en het leven kan niet stuk!
(Nicolas)
Een nieuw, onzeker begin
Weet je nog, de eerste sollicitatiegesprekken toen je pas afgestudeerd was, de zoektocht naar je eerste stek waar je alleen of samen zou gaan wonen, het vinden van je weg in de administratie van belastingen, sociale zekerheid, het opbouwen van een nieuwe vriendenkring in de grote stad ... en vooral, het gevoel van onzekerheid dat nu eenmaal hoort bij die "eerste keer"-dingen?
En dan, wanneer je eenmaal het gevoel hebt dat je alles onder controle hebt, een goeie zelfstandige baan waarin je iets doet waar je goed in bent, dat je voldoende financiële zekerheid kan geven, een thuis dat je helemaal naar je eigen smaak hebt gecreëerd, ...
Net op dat moment beslis je om het roer om te gooien, alles overboord te smijten wat je geleerd hebt en "jezelf heruit te vinden".
In het begin heb je een langgerekt "honeymoon" gevoel, vooral wanneer je net voor de zomer verhuist 
.
Maar na een tijdje sijpelt de realiteit, je nieuwe werkelijkheid, binnen: administratieve procedures lijken chinees, verbouwen met twee paar linkerhanden loopt zoals verwacht niet altijd van een leien dakje, ook al worden de grote werken door anderen gedaan, je voelt dat je in een wereld, een gemeenschap gestapt bent die hier al eeuwen op een bepaalde manier draait, maar je weet nog niet de welke, ...
De onzekerheid groeit, het opgebouwde beeld van jezelf brokkelt af en je voelt dat je terug op zoek moet naar jezelf, je fundament.
En net zoals de natuur een nieuwe start moet nemen na de zwaarste winter in jaren, zo voelen wij ons ook. We moeten terug, stapje voor stapje, groeien in dat nieuwe leven van ons. Zekerheden over boord smijten en nieuwe opbouwen, zowel samen als apart.
Moeilijk, maar dit was nu net wat we wilden. Niet drijven op gemakzucht en dingen doen waar we ons niet goed bij voelden, maar waar we wel goed in waren. Durven gaan voor iets waar we misschien minder talent voor hebben, maar waarvan we hopen dat het ons leven rijker zal maken. In het zwarte gat springen, zwemmen en hopen dat we niet teveel kopje onder gaan.
(Natascha)
Nieuwjaarswensen
Aan alle bezoekers een ongelooflijk goed jaar gewenst en vergeet niet te dromen !
Soms durven ze namelijk wel eens uitkomen
(Natascha)
Laatste sneeuw
Zou er ook een liedje bestaan van Jan De Wilde (zie berichtje 28/11) waarin hij naar omhoog kijkt en geen lucht vol vlokken meer ziet en de laatste sneeuw dus gevallen is?
Het zal waarschijnlijk toch ouder worden zijn maar na meer dan één maand de omgeving volledig in het wit te hebben gezien en nadat het vandaag opnieuw bijna gans de dag gesneeuwd heeft (gelukkig niet al te hard, ongeveer 5cm) ben ik het beu.
Veel te vroeg, I know, maar desalniettemin verheug ik mij nu al op mijn eerste blogje met het liedje van Gorki ‘Leve de lente!’ 
(Nicolas)
Wat is het doel in je leven?
Ik was 18 en mijn begeleidster vroeg mij: "Wat is het doel in je leven?"
Deze vraag - en mijn antwoord - is mij altijd bijgebleven. Toen ik haar namelijk vertelde "plezier hebben" keek ze me met grote ogen aan.
"Ja maar, wat wil je bereiken in je leven, wat is je doel?" Ze leek het niet te willen snappen dat iemand niet meer wou bereiken dan plezier en probeerde me te overtuigen dat er toch een hogere doelstelling moest zijn wilde ik ooit iets van mijn leven maken.
Ondertussen ben ik bijna dubbel zo oud als toen (ik word morgen 34) en eigenlijk ben ik nog altijd niet van gedacht veranderd. Het lijkt me nog altijd een mooi streefdoel: zoveel mogelijk plezier hebben.
Wat is jullie streefdoel?
Sneeuw
Het sneeuwt dus voor het eerst dit jaar, dat gevoel kan moeilijk beter beschreven worden dan in het liedje van Jan De Wilde :
Ik werd heel langzaam wakker, ik wreef m'n ogen uit,
ik werd heel langzaam wakker, ik wreef m'n ogen uit,
ik kon het niet geloven, maar voor de vensterruit,
viel zacht naar beneden, de eerste sneeuw.
Mijn mama kwam naar boven, 't Is tijd om op te staan,
mijm mama kwam naar boven, kom trek je kleren aan,
mama, lieve mama, kijk eens naar beneden,
ga je met mij mee, in de eerste sneeuw.
Kijk eens naar omhoog en kijk
de lucht is grijs en zit vol vlokken
'k wou dat dit kon blijven duren
dat het nooit meer zou stoppen.
'k Voel me zo gelukkig in de eerste sneeuw,
'k Voel me zo gelukkig in de eerste sneeuw.
Waar is mijn wollen muts nu, waar is mijn dikke sjaal,
waar is mijn wollen muts nu, waar is mijn dikke sjaal,
en ergens in de kelder ligt toch nog die slee,
papa moet me duwen door de eerste sneeuw.
Kijk eens naar omhoog en kijk
de lucht is grijs en zit vol vlokken
'k wou dat dit kon blijven duren
dat het nooit meer zou stoppen.
'k Voel me zo gelukkig in de eerste sneeuw,
'k Voel me zo gelukkig in de eerste sneeuw.
Nu twintig jaren later, heb ik geen zin om op te staan,
nu twintig jaren later, kijk ik weer uit het raam,
mijn mama zal niet komen, mijn mama is lang dood,
ze ligt al lang beneden, in de eerste sneeuw.
Kijk eens omhoog en kijk de lucht is grijs en zit vol vlokken.
'k Wou dat dit kon blijven duren,
dat het nooit meer zou stoppen.
'k Voel me zo alleen in de eerste sneeuw,
'k Voel me zo alleen in de eerste sneeuw,
in de eerste sneeuw
(Nicolas)
De Italiaanse Droom
...En dan hebben we het deze keer niet over onze droom, maar over het gelijknamige tv-programma dat vanaf vanavond op VTM wordt uitgezonden.
Wij kunnen de uitzendingen niet volgen want onze satelliet geeft ons misschien wel 130 posten, maar daar zit geen enkele Nederlandstalige tussen. We zullen het dus moeten stellen met de roddels die we vinden op het internet. :-)
Ondertussen bereikte ons het nieuws dat het koppel dat de Italiaanse Droom won op de Nederlandse televisie het ondertussen om financiële redenen heeft opgegeven. De realiteit was dus iets minder rooskleurig dan zij dachten. Het feit dat ze de B&B niet cadeau kregen maar na een half jaar gratis gebruik uiteindelijk uit eigen zak moesten betalen, zal daar een groot stuk mee te maken hebben gehad.
Benieuwd hoe het de Vlamingen zal vergaan, maar vooral in welk stukje Italië ze gedropt zullen worden.
Ideaal voor ons zou natuurlijk zijn dat ze voor Piemonte gekozen hebben als uitvalsbasis van de Italiaanse Droom. Dat zou nogal wat publiciteit voor onze streek opleveren.
Aan de andere kant, het heeft wel iets, dat onze streek nog echt onontgonnen is als het op toerisme aankomt. Het is veel leuker om op een Italiaans dorpsfeest tussen de Italianen te lopen en niet het gevoel te hebben dat je in Nederland, Duitsland, ... rondloopt.
(Natascha)
Na regen komt zonneschijn
Eindelijk, na een week bijna onophoudelijke regen, schijnt de zon weer. We konden het ons bijna niet meer voorstellen dat het mogelijk was, maar toch ... vanmiddag hebben we heerlijk buiten geluncht.
Verder ondervinden ook wij een beetje last van allerlei bureaucratische perikelen, maar na het lezen van blogs van andere buitenlanders in de streek waren we er gelukkig al wat op voorbereid. Maar het tij is aan het keren, verschillende positieve berichten volgen elkaar op en met het zonnetje erbij brengt dat weer optimistische gedachten naar boven.
(Natascha)
Fototoestel (bericht van 14/10/2008)
Het zal jullie misschien opgevallen zijn dat Natascha wel zegt hoe mooi en prachtig op onze wandeling het uitzicht, de strandjes en de baaitjes waren maar er geen foto’s bij gepost zijn.
De reden is simpel, we hebben een soort haat/liefde verhouding met ons fototoestel, Natascha is very in to foto’s, ik heel wat minder.
Toch eindigt het toestel meestal in mijn zak want als we gaan wandelen draag ik de rugzak (met water, koekjes, handdoeken, water voor de hond, boek en magazines, kortom, meestal geladen alsof we een driedaagse trekking houden ipv een strandwandelingetje) en als er geen rugzak mee is heb ik jammer genoeg wel een broek met zakken waarin het toestel past.
Meestal gaat het zo, Natascha wil altijd perse het fototoestel mee hetgeen betekent dat ze net voor we thuis op vertrekken staan redelijk wanhopig het ding zoekt, zelden schijnt dat op dezelfde plaats achtergebleven te zijn. Als deze zoektocht niet is gebeurd is het nog erger, dan hoor ik meestal een paniekerige schreeuw als ik de auto start, ‘Oh, ons fototoestel vergeten!’ en rent ze terug, uiteraard om dan de hoger geschetste zoektocht te beginnen.
Uiteindelijk op pad mét het toestel resten er nog 2 mogelijkheden, ofwel doen we spontaan een klein wandelingetje omdat we een bord zagen of een mooi kerkje of een leuke markt en eindigen we op het meest fotogenieke plekje van de streek waarbij dan blijkt dat het bewuste toestel nog in de auto ligt ofwel is er werkelijk een moment of plek waarvan zelfs ik vind dat het een foto waard is, wordt alles in gereedheid gebracht voor wat de shot van de eeuw zou moeten worden (meestal moet Indy daar dan ergens bij betrokken worden, haar fotomodelcapaciteiten zijn echter nu ook weer niet van die aard dat ze een en ander snel en eenvoudig laat gebeuren, maar soit, voor de kunst alles) en dan komt het moment dat Natascha ietwat hulpeloos opkijkt met de mededeling ‘de batterijen zijn op’….
De andere en bij meest voorkomende mogelijkheid is hetgeen zondag gebeurde, eenvoudigweg het toestel thuis vergeten, uiteraard meestal op die momenten dat we naar iets gaan dat of slechts éénmalig georganiseerd wordt of dat dermate ver is dat we er naar grote waarschijnlijkheid niet snel zullen terugkeren.
Nu zondag was dit niet zodat het vergeten toestel één groot voordeel opbracht, we zijn nu wel verplicht om binnenkort eens terug te gaan zodat we ons lyrisch doen over de omgeving kunnen bewijzen met prentjes.
Het leven in Italië kan hard zijn, I know, maar iemand moet het doen hé, dus binnenkort moeten wij terug gaan werken naar de zee, het strand, de zon ….
(Nicolas)
Genieten (bericht van 06/10/2008)
Er zijn zo van die dagen dat je nog meer dan anders beseft hoe mooi het leven is.
Een stralend blauwe lucht, het zonnetje dat nog echt warmte geeft zodat je in topje kan lopen, het bos en de wijngaarden in herfsttinten en dan beseffen dat dit je nieuwe thuis is, dat je niet hoeft te reizen om hier te geraken, maar je er gewoon middenin woont.
(Natascha)
1 jaar (bericht van 02/10/2008)
Onze blog bestaat 1 jaar (sinds 15 september eigenlijk al) en het is dus even een moment voor een terugblik. Het was echt genieten geblazen, al die oude berichtjes opnieuw lezen.Ondertussen is er zo veel veranderd. Er is een nieuwe Miss Italia ;-), maar belangrijker voor ons:
- we zijn de eigenaar geworden van een Italiaans huis met onmetelijk veel grond bij (waarvan we eindelijk door beginnen te hebben waar de grenzen liggen).
- we hebben ons huis in Gent heel vlot verkocht en de nieuwe bewoners hebben ondertussen ook een zomerlang genoten van hun aanwinst.
- we zijn verhuisd op 't mooiste moment dat je je maar kunt indenken (begin van de zomer) en hebben een prachtige 'vakantie' gehad in eigen huis.
- de eerste (kleine) werkjes zijn begonnen en de plannen zijn afgewerkt.
En het komende jaar belooft niet minder ingrijpend te worden: we moeten maar liefst 4 vakantie-appartementen (met eigen keuken en badkamer) creëren, een zwembad en natuurlijk ook ons eigen huis. Benieuwd hoe ver we daarmee zullen staan in september 2009.
(Natascha)
Vakantie gedaan (bericht van 08/09/2008)
Net zoals voor de kindjes is ook voor ons vanaf 1 september het luilekkerleventje gedaan. Offertes komen binnen, het e-mailverkeer met de geometra wordt intenser, ergens in september zal de gemeente zich immers buigen over onze bouwaanvraag.
Half september moet onze subsidieaanvraag binnen dus is er druk gewerkt aan het opstellen van een gedetailleerd businessplan, ondertussen staat er regelmatig een of andere aannemer in onze tuin om werken te bespreken… deze zondagochtend kwam de man langs die onze drie hectaren gaat omploegen en klaarmaken voor de kruidenkwekerij, kortom, werk aan de winkel!
Vanaf deze week beginnen wij zelf aan de voorbereidingen van de binnenwerken (normale start op 1/10/2008) en zullen we zoveel als we kunnen zelf doen, eerst een muur inkloppen, dan misschien stukwerk van plafond afkappen, mogelijks vloer opschuren, eventueel andere vloer voegen…
Ik word al bijna een beetje moe(deloos) van het typen alleen, ;-))
Tussen al dat harde labeur door (enige zin voor overdrijving is mij nooit vreemd geweest) blijven we wel genieten van onze tuinstoelen en het september zonnetje.
(Nicolas)
Slecht nieuws ;-) (bericht van 29/08/2008)
Zoals beloofd, slecht nieuws : het weer blijft hier om en bij de dertig graden, Natascha maakt elke dag om ter lekkerst eten met één of ander vers ingrediënt uit de tuin, ik fiets dagelijks om fiets- en wandelpaden aan te leggen, mijn kids zijn hier een weekje geweest en stelden het voortreffelijk, de sterrenhemel is werkelijk indrukwekkend geworden, zo vele duizenden dat ik zelfs de grote beer niet meer terugvind, vanavond komen vrienden lekker eten en drinken, morgen gaan we zwemmen in een meertje, de kippen leggen dagelijks minstens 2 eieren, kat en hond zijn onafscheidelijk en elke dag opnieuw om te zoenen, de eerste bonen uit de moestuin zijn geoogst, het is en blijft hier heerlijk rustig en groen en we wachten nu al vol ongeduld op de wilde champignonpluk….
En oh ja, ik heb nog steeds de lotto niet gewonnen, zie je wel : life sucks!
(Nicolas)
Verjaardag (bericht van 21/08/2008)
Eergisteren 40 geworden, de horror!
Het enige goede was het besef dat ik tegen alle verwachtingen in mijn veertig kaarsjes mocht uitblazen in de zon in onze tuin van ons huis in Italië, het blijft onwaarschijnlijk hoe snel alles plots gegaan is.
Ons ‘feest’ bestond uit een vier uur durend bezoek aan de termen van Acqui (warm thermisch zwembad, sauna, fitness, hammam, …zalig) en dan een hapje eten.
Na enig ronddolen en niet echt gevonden te hebben wat we zochten ontdekten we een klein straatje met een klein restaurantje met een gezellig en romantische binnentuin met klimop en rozen, muziekje, 3 tafeltjes bezet, kortom de perfecte spot.
Toen wisten we dan nog niet welk lekker eten we zouden geserveerd krijgen, eerst een typisch Piëmontese antipasta mengeling (met 2 bordjes), dan Natascha een simpele pasta (huisgemaakt) met 70 dagen oude Robiola Roccaverano in grove schilfers, overgoten met zeer fijne olijfolie (eerlijk en heerlijk) en ik niertjes.
Dat vind je dus bijna in geen enkel restaurant en als het al op de kaart staat is het meestal enigszins risicovol net dat te bestellen. Daar dus niet, we hadden ondertussen ontdekt dat onze kelner de zoon des huizes was, il papa en la mama in de keuken stonden en alles levende vers op het bord kwam, we vroegen immers uitleg over een dessertje en enigszins schuldbewust gaf onze kelner toe dat hij dagelijks alle desserts maakt en die dag geen zin had gehad om net die dolce klaar te maken. Achteraf kregen we wel een zeer lekkere semifreddo met nougat.
Ook over de menu moest hij nadenken welk soort vlees zijn vader die dag had klaargemaakt, authentieker en beter van kwaliteit is moeilijk denkbaar.
Terug naar de niertjes dan, echt hem
Het is echt niet dat ik aan een of ander drug zit of in een constante realiteitsverdwazende roes leef of enkel lyrisch wil doen op deze blog maar de sfeer, de omgeving en het eten (die niertjes!) laten enkel superlatieven toe.
Volgende keer zal ik slecht nieuws brengen….
(Nicolas)
